تبلیغات
❀⁂✍...نور آل محمد(عج)...⁂❀ - مطالب خرداد 1393
❀⁂✍...نور آل محمد(عج)...⁂❀
☀ ☁ ❀ بـه لـطـافـت یــاس ❀ ☁ ☀
✿ ❀ ❁عَزیزٌ عَلیَّ اَن اَری الَخَلقَ و لا تُریَ❁ ❀ ✿
داستان آب سرداب حرم حضرت ابوالفضل علیه السلام

آیت الله سید عباس کاشانی حائری در مورد حضرت ابوالفضل علیه السلام و سرداب و قبر مطهرش داستانی را در خدمت مرجع بزرگوار آیت الله حکیم مشاهده کرده که اینگونه نقل کرده است:
روزی در بیت آیت الله حکیم بودم که کلیدار آستان مقدس حضرت ابوالفضل علیه السلام تلفن کرد و گفت: « سرداب مقدس حضرت ابوالفضل علیه السلام را آب گرفته و بیم آن می رود که ویران گردد و به حرم مطهر و گنبد و مناره ها نیز آسیب کلی وارد شود شما کاری بکنید»
آیت الله حکیم فرمودند: « من جمعه خواهم آمد و هر آنچه در توان دارم انجام خواهم داد. »
آنگاه گروهی از علمای نجف از جمله اینجانب به همراه ایشان به کربلا و به حرم مطهر حضرت ابوالفضل علیه السلام رفتیم.
آن مرجع بزرگ برای بازدید به طرف سرداب مقدس رفت و ما نیز از پی او امدیم اما همین که چند پله پایین رفتند دیدم نشست و با صدای بسیار بلند که تا آن روز ندیده بودم شروع به گریه کرد.
همه شگفت زده و هراسان شدیم که چه شده است؟
من گردن کشیدم و دیدم شگفتا منظره عجیبی است که مرا هم گریان ساخت.
منظره این بود:
که دیدم قبر شریف ابوالفضل علیه السلام در میان آب بسان جایی که از هر سو به وسیله دیوار بتونی بسیار محکم حفاظت شود در وسط آب قرار دارد اما آب آن را نمی گیرد درست همانند قبر سالارش حسین علیه السلام که متوکل بر آن آب بست اما آب به سوی قبر پیش روی نکرد و آنجا را حایر حسینی نامیدند.
سلام خدا بر او و سالارش حسین علیه السلام.

برگرفته از کرامات الصالحین










در دلم بـود كه آدم شوم؛ امّا نشدم 

آرزوها

امام خمینی ره


در دلم بود که آدم شوم اما نشدم
بی خبر از همه عالم شوم اما نشدم

بر در پیر خرابات نهم روی نیاز
تا به این طایفه محرم شوم اما نشدم

هجرت ازخویش کنم، خانه به محبوب دهم
تا به اسماء، معلم شوم اما نشدم

از کف دوست بنوشم همه شب باده عشق
رسته از کوثر و زمزم شوم اما نشدم

فارغ از خویشتن و واله رخسار حبیب
همچنان روح مجسم شوم اما نشدم

سر و پا گوش شوم، پای به سر هوش شوم
کز دم گرم تو ملهم شوم اما نشدم

از صفا راه بیابم به سوی دار فنا
در وفا یار مسلم شوم اما نشدم

خواستم بر کنم از کعبه دل هر چه بت است
تا برِ دوست مکرم شوم اما نشدم

آرزوها همه در گور شد ای نفس خبیث
در دلم بود که آدم شوم اما نشدم









 

کلیپ صوتی

بسیار زیبا درباره منحرف کردن ذهن افکار عمومی از طریق فوتبال

 

 

حجم : ۵٫۳۸ مگابایت

 

 

کسانى که از اسرائیل حمایت می‏کنند باید بدانند که افعى گزنده را در حمایت‏خود قوى میکنند. از اسرائیل، این دشمن اسلام و عرب جانبدارى نکنید، که این افعى افسرده اگر دستش برسد بر صغیر و کبیر شما رحم نمی‏کند…
 [ امام خمینی(ره) ]









 

پادکست صوتی

 بسیار شنیدنی با عنوان مدیون

 

 

حجم : ۱۰٫۷ مگابایت

 

 

حجرالاسود بیچاره دلش می خواهد  /  سنگ فرشی بشود گوشه ی صحن رضوی









پشت صحنه وهابی ها
 (قسمت نهم) مجموعه ای طنز درباره زندگی وهابی ها

 

 حجم ویدیو: 19.20 مگابایت

مدت زمان: 05:50 


دریافت کنید !





کلیپ های طنز وهابی چه خبر؟، 



 

کلیپ تصویری


بسیار روشنگرانه با عنوان علف های هرز – قسمت ششم


پیشنهاد می شود حتما این کلیپ را دانلود نمایید.

 

 

 

حجم : ۲۴٫۶ مگابایت


 

 

 

 

 

اختلافات مذهبی بین مسلمانان شمشیری در دست دشمن است؛ چند بار بگوییم؟

[ امام خامنه ای ]





مستند علف های هرز (فرقه منحرف بیت شیرازی)، 



بسم الله الرّحمن الرّحیم

آثار بعضی از اسمای شریف الهی منقول از حضرت رضا علیه السّلام


مرحوم آیةالله محمّد تقی نجفی اصفهانی[1] در کتاب خواصّ الآیات ، روایات شریفی را در موضوع اثر بعضی از اسماء الهی از حضرت رضا علیه السلام نقل می کند. بعضی از آن اسماء الهی و آثار آنها در ذیل نقل شده است.

حضرت رضا علیه السلام فرمود:

هرکس در سحرگاه با طهارت باشد و دست بلند کند و 10 بار بگوید: «یا باسِط» ، و سپس بر روی خود بکشد ، هرگز محتاج نشود و از غم خلاصی یابد و از جایی که گمان نداشته باشد ، نعمت یابد و روزی برای وی فراخ گردد.[2]

هرکس اسم «المُجیب» را 1001 بار بخواند ، حتما حاجتش برآورده می شود.[3]

هرکس در هنگام دعا 70 بار بگوید: «یا بَدیع» ، دعای او مستجاب می شود.[4]

 

هرکس اسم «المَلِک» را 19 بار بخواند، از خلق بی نیاز گردد و در دنیا و آخرت مرفّه الحال می شود.[5]

هرکس اسم «المُجیب» را 1001 بار بخواند ، حتما حاجت او برآورده می شود.[6]

هرکس اسم «الحکیم» را روی فولاد نقش کند و با خود همراه کند ، و این اسم را چنین بخواند: «بِحَقِّ اسمِکَ حَصِّل لِی مُرادی» ، در هیچ امری معطّل نمی ماند و از دشمنان ایمن شود ، و اگر معلّم اطفال باشد ، به اندک زمانی ، اثر تعلیم او به ظهور می رسد.[7]

هرکس اسم «الحیُّ القیّوم» را ورد خود سازد ، عمرش دراز می شود و برای وی در دل ها تصرّف کامل پدید می آید.[8]

هرکس هر روز بعد از نماز صبح ، اسم «عَزیز» را 41 بار بخواند، محتاج خلق نگردد و در میان مردم ، عزیز و مکرّم خواهد شد.[9]

به جهت آسان شدن هر دشواری ، فرد باید اسم «الحکیم» را بسیار بگوید.[10]

هرکس روز جمعه بعد از نماز صبح ، 70 بار بگوید: «یا فتّاح» ، و دست بر سینه گذارد ، زنگ غفلت از دل او می رود ، و به هرکس روی آورد ، پیش می برد.[11]

هرکس بخواهد نفس امّاره مطیع او شود ، در هنگام خواب دست بر سینه گذارد و 100 بار بگوید: «یا مُمیت».[12]

هرکس اسم «البارِی» را هر جمعه 100 بار بگوید ، خداوند متعال او را در قبر تنها نمی گذارد و از برای او مونسی می فرستد.[13]

هرکس گناه بسیار زیاد دارد و به نومیدی نزدیک شده است ، به خواندن اسم «العَفو» مداومت نماید ، که به امید تمام به بهشت درآید.[14]

اگر اسم «الوَدُود» به تعداد 1001 بار بر مویز یا طعامی خوانده شود ، و زوج یعنی زن و شوهر از آن بخورند ، میان ایشان الفت پیدا می شود.[15]

اگر شیرِ مادری کم باشد ، اسم «الرَّقیب» را روی کاسه چینی بنویسند و با آب نیسان که بر آن دعا خوانده شده است ، بشویند و به آن زن بدهند ، در این صورت شیر او زیاد می شود.[16]

هرکس اسم «الحَسیب» را هر روز از روزهای هفته ، 80 بار بگوید ، و از روز پنچ شنبه شروع نماید ، در دفع دشمن از این ورد قوی تر نمی باشد.[17]

هرکس بخواند مظلومی را از دست ظالمی خلاص کند ، در برابر او بایستد و 10 بار بگوید: «یا رَؤُف» ، در این صورت آن ظالم، شفاعت آن فرد را در حق مظلوم قبول می کند.[18]

هرکس مظلوم باشد و در سحرگاه 66 بار «یا وَکیل» بگوید و سپس ظالم را نفرین کند ، زوال آن ظالم می رسد.[19]

هرکس اسم «الخَبیر» را زیاد بگوید ، از شرّ نفس و سلطان و جور او ایمن گردد.[20]

هرکس در وقت زوال ، اسم «القُدُّوس» را 170 بار بگوید ، دل او نورانی می گردد و از وسوسه شیطان در امان خواهد ماند.[21]

اگر کسی اسم «السَّلام» را 131 بار بر سر بیمار بخواند ، از آن مرض صحّت می یابد.[22]

اگر کسی اسم «السَّلام» را بر نقره نقش کند و همیشه با خود به همراه داشته باشد ، به شرط آن که با طهارت باشد ، از شرّ شیطان ایمن می گردد و بر دشمنان پیروز می شود و با ایمان به سلامت (از دنیا) می رود.[23]

 


منابع:

[1] - مرحوم آیةالله محمّد تقی بن محمّد باقر نجفی اصفهانی معروف به آقا نجفی در سال 1262 هجری قمری در اصفهان به دنیا آمد. پدرش شیخ محمد باقر، از علمای بزرگ اصفهان بود و از شاگردان صاحب جواهر و شیخ مرتضی انصاری به شمار می آمد. آقا نجفی پس از فرا گرفتن مقدمات علم حوزوی، به نجف اشرف مشرّف شد و از محضر اساتید بزرگی چون شیخ مهدی نجفی، میرزا محمّد حسن شیرازی ، شیخ مهدی کاشف الغطاء ، شیخ راضی نجفی ، و مرحوم سیدعلی شوشتری، کسب علم کرد و با اجازه متعددی که از این بزرگان و دیگران داشت دوباره به اصفهان برگشت. وی در سال 1362 هجری قمری در اصفهان دار فانی را وداع گفت و در تخت فولاد دفن شد. وی از استادان مرحوم آیةالله العظمی بروجردی در اصفهان بود.  از آن جا که این عالم بزرگوار در راه امر به معروف و نهی از منکر و مبارزه با فرقه ضالّه بابی و بهائی ، فعالیت بسیار زیادی داشت ،  لذا  علیه او ، سمپاشی های بسیاری انجام شده است.

[2] - خواص الایات ، ص58

[3] - خواص الایات ، ص61

[4] - خواص الایات ، ص58

[5] - خواص الایات ، ص54

[6] - خواص الایات ، ص61

[7] - خواص الایات ، ص58

[8] - خواص الایات ، ص54

[9] - خواص الایات ، ص55

[10] - خواص الایات ، ص58

[11] - خواص الایات ، ص61-62

[12] - خواص الایات ، ص50

[13] - خواص الایات ، ص50

[14] - خواص الایات ، ص61

[15] - خواص الایات ، ص62

[16] - خواص الایات ، ص64

[17] - خواص الایات ، ص66

[18] - خواص الایات ، ص60

[19] - خواص الایات ، ص66

[20] - خواص الایات ، ص66

[21] - خواص الایات ، ص66

[22] - خواص الایات ، ص66

[23] - خواص الایات ، ص66









بسم الله الرّحمن الرّحیم

کربلا ، ملک شخصی حضرت سیّد الشّهداء علیه السلام


  • الشَّیْخُ الْبَهَائِیُّ فِی الْكَشْكُولِ، عَنْ خَطِّ جَدِّهِ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ الْجُبَاعِیِّ ، نَقْلًا مِنْ خَطِّ ابْنِ طَاوُسٍ ، نَقْلًا مِنْ كِتَابِ الزِّیَارَاتِ لِمُحَمَّدِ بْنِ أَحْمَدَ بْنِ دَاوُدَ الْقُمِّیِّ عَنِ الصَّادِقِ علیه السلام أَنَّهُ قَالَ: إِنَّ حَرَمَ الْحُسَیْنِ علیه السلام الَّذِی اشْتَرَاهُ أَرْبَعَةُ أَمْیَالٍ فِی أَرْبَعَةِ أَمْیَالٍ ، فَهُوَ حَلَالٌ لِوُلْدِهِ وَ مَوَالِیهِ ، حَرَامٌ عَلَى غَیْرِهِمْ مِمَّنْ خَالَفَهُمْ ، وَ فِیهِ الْبَرَكَةُ.[1]

مرحوم شیخ بهایی در کتاب کشکول خود از خط جدّش ، محمّد بن علیّ جُباعی، به نقل از خط مرحوم سیّد بن طاووس به نقل از محمّد بن أحمد بن داوود قمّی در «کتاب الزّیارات»  نقل می کند که حضرت صادق علیه السلام فرمود: حرم حسین بن علی علیه السلام  به فاصله چهار میل در چهار میل ، همان مکانی است که سیّدالشهدا علیه السلام آنجا را خریداری نمود. این حرم برای فرزندان حسین بن علی علیه السلام و دوستدارانش حلال است ، اما برای غیر ایشان از کسانی که با فرزندان حسین بن علی علیه السلام و دوستدارانش مخالفت می کنند ، حرام است ؛ و در این سرزمین برکت است.

مرحوم شیخ بهایی در کتاب کشکول می نویسد:

رُوِیَ أَنَّ الْحُسَیْنَ علیه السلام اشْتَرَى النَّوَاحِیَ الَّتِی فِیهَا قَبْرُهُ مِنْ أَهْلِ نَیْنَوَى وَ الْغَاضِرِیَّةِ بِسِتِّینَ أَلْفِ دِرْهَمٍ ، وَ تَصَدَّقَ بِهَا عَلَیْهِمْ ، وَ شَرَطَ أَنْ یُرْشِدُوا إِلَى قَبْرِهِ ، وَ یُضَیِّفُوا مَنْ زَارَهُ ثَلَاثَةَ أَیَّامٍ.[2]

روایت شده است که حسین بن علی علیه السلام اطراف قبر شریفش را از اهل نینوا و غاضریّه به شصت هزار درهم خریداری نمود و سپس آنجا را به ایشان بخشید و شرط نمود که زائرین را به سوی قبرش هدایت نموده ، و از ایشان به مدّت سه روز پذیرایی نمایند.

 

  • محدّث نوری پس از نقل این دو روایت می نویسد:

مرحوم سید بن طاووس می گوید: محمّد بن أحمد بن داوود قمّی در «کتاب الزّیارات» می نویسد که اهل کربلا به آن شرط عمل نکردند.[3]


 

منابع:

[1] - مستدرك‏الوسائل، ج10 ،ص321به نقل از کشکول/ مرحوم محدّث نوری می نویسد: این روایت را مرحوم شیخ طریحی در «مجمع البحرین» نیز نقل می کند.( مستدرك‏الوسائل، ج10 ،ص321)

[2] - مستدرك‏الوسائل، ج10 ،ص321

[3] - مستدرك‏الوسائل، ج10 ،ص321









بسم الله الرّحمن الّرحیم

 

«اثبات لعن پیامبر بر شیخین با استفاده از مدارک اهل سنّت»

 

اوّلین اختلاف بین امت اسلامی قضیه لشکر اسامه بود که نبی مکرم یک هفته قبل از رحلتشان دستور داد اسامة بن زید با لشکری انبوهی به طرف موته برای رویارویی با ارتش روم حرکت کند. روز پنج‌شنبه بود پیغمبر اکرم پرچم را به دست اسامه داد تمام شخصیت‌های برجسته  مهاجرین و انصار در این لشکر حضور داشتند و وقتی که احساس کردند اسامه بن زید یک جوان 18 ساله فرماندهی ارتش را به عهده گرفته اعتراض کردند
ابوبکر و عمر به فرمان پیامبر ، جزء این سپاه اسامه بودند یا خیر؟


آیا پیامبر افراد متخلف را لعن کردند؟
وقتی پیغمبر شنید که مهاجرین و انصار صحابه به اسامه طعنه می‌زنند به شدت غضبناک شد و از منزل خارج شد

پارچه مشکی پیغمبر بر سرش بسته بود و قطیفه‌ای هم بر روی آن بود بالای منبر رفت و پس از حمد و ثنای الهی فرمود:این چه سخنی است که از بعضی نسبت به فرماندهی اسامه می‌شنوم اگر امروز شما نسبت به اسامه بن زید اعتراض می‌کنید قبلاً هم نسبت به فرماندهی پدرش زید هم اعتراض می‌کردید قسم به خدا زید هرآیینه شایسته و زیبنده فرماندهی بود فرزند او هم.
سیره حلبی ، ج3 ، ص 227 ، طبقات کبری ابن سعد ، ج 2 ، ص 90 ، تاریخ دمشق ج ، 2 ، ص 55 عمده القاری فی شرح صحیح بخاری ، ج 18 ، ص 77 امتاع الاسماع المقریضی ، ج 2 ، ص 124 و ج 14 ص 520
روز شنبه بود که 17 روز از ماه ربیع الاول گذشته بود مسلمانها دسته دسته می‌آمدند از پیغمبر خداحافظی می‌کردند و می‌رفتند حلبی و دیگران دارد با توجه به اصراری که نبی مکرم داشت آنها هی می‌رفتند و می‌آمدند با اینکه اسامه بن زید چندین بار دستور حرکت سپاه را داد ولی متأسفانه لشکریان و افراد حتی سران صحابه و مهاجرین مخالفت کردند امروز و فردا کردند بهانه کردند که پیغمبر اکرم مریض هست پیغمبر بهبودی پیدا کند .


آیا پیامبر افراد متخلف از جیش اسامه را لعن کردند؟
شهرستانی در کتاب ملل و نحل جلد اول ص 129 چاپ بیروت و در چاپ دار المعرفه جلد اول ص 23 در چاپ قاهره ص 13 می‌گوید:
جهّزوا جیش أسامة لعن الله من تخلّف عنه!
سپاه اسامه را مجهّز کنید خدا لعنت کند هر کس را که از سپاه اسامه تخلّف کند !
سید شریف جرجانی در کتاب مواقف ج 8 ص 619 چاپ استانبول ، ص 806 طبع هندوستان ، ص 376 طبع مصر تعبیری دارد بر اینکه پیغمبر اکرم فرمودند :
جهّزوا جیش أسامة لعن الله من تخلّف عنه!
خدا لعنت کند کسانی را که از سپا ه اسامه تخلف می‌کنند .
جوهری از بزرگان اهل سنت در کتاب  السّقیفه این قضیه را مفصل آورده:
فتثاقل لأسامه وتثاقل الجیش بتثاقله.
تا آن جایی که نبیّ مکرم بارها فرمود هر چه سریع تر لشکر اسامه و سپاه اسامه حرکت کند بعد فرمود:
إنفذوا جَیشَ اسامة
هر چه سریعتر مقدّمات حرکت سپاه اسامه را مجهّز کنید و آماده کنید.
لعن الله من تخلّف عنه!
خدای عالم لعنت کند آن کسانی را که از جیش اسامه تخلف می‌کنند.


آیا ابوبکر و عمر به فرمان پیامبر جزء سپاه اسامه و متخلفین بودند یا خیر؟
ابن حجر عسقلانی متوفی 852 هجری در شرحش بر صحیح بخاری که از مهمترین و بهترین و معتبرترین شرح بر صحیح بخاری هست صراحت دارد بر اینکه تجهیز اسامه روز شنبه قبل از رحلت پیغمبر اکرم به دو روز بود.
فبدأ برسول الله صلى الله علیه وسلم وجعه فی الیوم الثالث فعقد لأسامة لواء بیده فأخذه أسامة فدفعه إلى بریدة وعسکر بالجرف وکان ممن انتدب مع أسامة کبار المهاجرین والأنصار منهم أبو بکر وعمر وأبو عبیدة وسعد وسعید وقتادة بن النعمان وسلمة بن أسلم فتکلم فی ذلک قوم منهم ...ثم أشتد برسول الله صلى الله علیه وسلم وجعه فقال أنفذوا بعث أسامة فجهزه أبو بکر بعد أن استخلف فسار عشرین لیلة إلى الجهة التی أمر بها
آن افرادی که در سپاه اسامه بودند شخصیتهای بزرگ مهاجرین و انصار بودند ؛شخصیتهای مثل ابو بکر عمر ابو عبیده جراح و سعد و سعید و قتاده و همه بودند  وقتی به فرماندهی اسامه اشکالتراشی کردند با اینکه پیغمبر بیماریش شدت گرفته بود فرمان داد هر چه سریعتر سپاه اسامه را مجهز کنید و آماده حرکت باشد.
ابن حجر عسقلانی در کتاب فتح الباری ج 8 ص 124 باب بعث اسامه بن زید
صالحی دمشقی در کتاب سبل الهدی والرشاد ج 6 ص 248 می‌گوید محمد بن عمر و ابن سعد آورده‌اند که:
انّ ابا بکر کان ممن امره رسول الله بالخروج مع اسامه.
ابوبکر از کسانی است که پیغمبر اکرم دستور داد با سپاه اسامه حرکت کند .
صالحی دمشقی می نویسد:ابن تیمیه می‌گوید پیغمبربه ابوبکردستور داده بود به جای او نماز اقامه کند و مردم به امامت او نماز جماعت بخوانند این منافات دارد با حضورابوبکر در جیش اسامه ایشان می‌گوید این سخن سخن بی‌اساس است چون وقتی که رسول اکرم دستور داد سپاه اسامه مجهز شود و آماه حرکت شود پیغمبر اکرم مریض نبودند.
زینی دهلان مفتی مکه مکرمه در کتاب الفتوحات الاسلامیه ج 2 ص 377 و طبری در تاریخش ج 3 ص 212 از قول ابو بکر نقل می‌کند که می‌گوید :
پیغمبر از دنیا رفت ابو بکر زمام امور را به دست گرفت به سپاه دستور حرکت داد عمر مخالفت ‌کرد که اسامه بن زید شایستگی برای فرماندهی ندارد کس دیگر را بگذار .
فاخذ لحیةَ عمر.
ابو بکر ریش عمر را گرفت و گفت :
ثکلتک امُّک!
مادر به عزایت بنشیند!
یا ابن الخطاب استعمله رسول الله و تأمرنی ان انزعه!
پیغمبر او را فرمانده کرده بود و تو به من دستور می‌دهی او را عزل کنم.
و هم چنین در مصادر متعدّد اهل سنت آمده که خود عمر الخطاب وقتی اسامه را می‌دید می‌گفت :
السّلام علیک ایّها الامیر.
سلام بر تو ای فرمانده.
اسامه گفت : یا امیر المؤمنین تقول لی هذا؟
تو به من بعنوان امیر و فرمانده خطاب می‌کنی ؟
عمر گفت :مادامی که من زنده هستم تو را به عنوان امیر و فرمانده صدا خواهم کرد چرا ؟
مات رسول الله و انت علَیّ امیر.
روزی که پیغمبر از دنیا رفت تو بر من امیر رئیس و فرمانده بودی . روزی که پیغمبر از دنیا رفت تو فرمانده منسوب پیغمبر بر من عمر بودی .
تهذیب الکمال مزی که از شخصیتهای رجالی اهل سنت است ج 2 ص 344 تاریخ دمشق ج 8 ص 70 کنز العمال متقی هندی ج 13 ص 271 .
حلبی در سیره‌اش می‌گوید:حتى بعد أن ولی الخلافة إذا رأى أسامة رضی الله تعالى عنه قال السلام علیک أیها الأمیر فیقول اسامة غفر الله لک یا أمیر المؤمنین تقول لی هذا فیقول لا أزال أدعک ما عشت الأمیر مات رسول الله صلى الله علیه وسلم وأنت علیّ أمیر.
عمر حتی به خلافت هم رسیده بود وقتی اسامه را می‌دید می‌گفت سلام بر تو ای فرمانده و امیر من و اسامه می‌گفت غفر الله لک چنین و چنان تا آخر قضیه که باز عمر می‌گفت پیغمبر از دنیا رفت تو بر من امیر بودی .


سیره حلبی ج 3 ص 209 سیره نبوی زینی دهلان حاشیه سیره حلبی ج 2 ص 341









یَا أَبَا ذَرٍّ مَا عَمِلَ مَنْ لَمْ یَحْفَظْ لِسَانَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ لَا تَكُنْ عَیَّاباً وَ لَا مَدَّاحاً وَ لَا طَعَّاناً وَ لَا مُمَارِیاً یَا أَبَا ذَرٍّ لَا یَزَالُ الْعَبْدُ یَزْدَادُ مِنَ اللهِ بُعْداً مَا سَاءَ خُلُقُهُ یَا أَبَا ذَرٍّ الْكَلِمَةُ الطَّیِّبَةُ صَدَقَةٌ وَ كُلُّ خُطْوَةٍ تَخْطُوهَا إِلَى الصَّلَاةِ صَدَقَةٌ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ أَجَابَ دَاعِیَ اللهِ وَ أَحْسَنَ عِمَارَةَ مَسَاجِدِ اللهِ كَانَ ثَوَابُهُ مِنَ اللهِ الْجَنَّةَ فَقُلْتُ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللهِ كَیْفَ تُعْمَرُ مَسَاجِدُ اللهِ قَالَ لَا تُرْفَعُ فِیهَا الْأَصْوَاتُ وَ لَا یُخَاضُ فِیهَا بِالْبَاطِلِ وَ لَا یشتر [یُشْتَرَى‏] فِیهَا وَ لَا یُبَاعُ وَ اتْرُكِ اللَّغْوَ مَا دُمْتَ فِیهَا فَإِنْ لَمْ تَفْعَلْ فَلَا تَلُومَنَّ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِلَّا نَفْسَكَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ تعالى یُعْطِیكَ مَا دُمْتَ جَالِساً فِی الْمَسْجِدِ بِكُلِّ نَفَسٍ تَنَفَّسْتَ دَرَجَةً فِی الْجَنَّةِ وَ تُصَلِّی عَلَیْكَ الْمَلَائِكَةُ وَ تُكْتَبُ لَكَ بِكُلِّ نَفَسٍ تَنَفَّسْتَ فِیهِ عَشْرُ حَسَنَاتٍ وَ تُمْحَى عَنْكَ عَشْرُ سَیِّئَاتٍ یَا أَبَا ذَرٍّ أَ تَعْلَمُ فِی أَیِّ شَیْ‏ءٍ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الْآیَةُ اصْبِرُوا وَ صابِرُوا وَ رابِطُوا وَ اتَّقُوا اللهَ لَعَلَّكُمْ تُفْلِحُونَ قُلْتُ لَا أَدْرِی فِدَاكَ أَبِی وَ أُمِّی قَالَ فِی انْتِظَارِ الصَّلَاةِ خَلْفَ الصَّلَاةِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِسْبَاغُ الْوُضُوءِ فِی الْمَكَارِهِ مِنَ الْكَفَّارَاتِ وَ كَثْرَةُ الِاخْتِلَافِ إِلَى الْمَسَاجِدِ فَذَلِكُمُ الرِّبَاطُ یَا أَبَا ذَرٍّ یَقُولُ اللهُ تبارك و تعالى إِنَّ أَحَبَّ الْعِبَادِ إِلَیَّ الْمُتَحَابُّونَ مِنْ أَجْلِی الْمُتَعَلِّقَةُ قُلُوبُهُمْ بِالْمَسَاجِدِ وَ الْمُسْتَغْفِرُونَ بِالْأَسْحَارِ أُولَئِكَ إِذَا أَرَدْتُ بِأَهْلِ الْأَرْضِ عُقُوبَةً ذَكَرْتُهُمْ فَصَرَفْتُ الْعُقُوبَةَ عَنْهُمْ یَا أَبَا ذَرٍّ كُلُّ جُلُوسٍ فِی الْمَسْجِدِ لَغْوٌ إِلَّا ثَلَاثَةً قِرَاءَةُ مُصَلٍّ أَوْ ذِكْرُ اللهِ أَوْ سَائِلٌ عَنْ عِلْمٍ یَا أَبَا ذَرٍّ كُنْ بِالْعَمَلِ بِالتَّقْوَى أَشَدَّ اهْتِمَاماً مِنْكَ بِالْعَمَلِ فَإِنَّهُ لَا یَقِلُّ عَمَلٌ بِالتَّقْوَى وَ كَیْفَ یَقِلُّ عَمَلٌ یَتَقَبَّلُ یَقُولُ اللهُ عزّ و جلّ إِنَّما یَتَقَبَّلُ اللهُ مِنَ الْمُتَّقِینَ یَا أَبَا ذَرٍّ لَا یَكُونُ الرَّجُلُ مِنَ الْمُتَّقِینَ حَتَّى یُحَاسِبَ نَفْسَهُ أَشَدَّ مِنْ مُحَاسَبَةِ الشَّرِیكِ شَرِیكَهُ فَیَعْلَمَ مِنْ أَیْنَ مَطْعَمُهُ وَ مِنْ أَیْنَ مَشْرَبُهُ وَ مِنْ أَیْنَ مَلْبَسُهُ أَ مِنْ حِلٍّ ذَلِكَ أَمْ مِنْ حَرَامٍ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ لَمْ یُبَالِ مِنْ أَیْنَ اكْتَسَبَ الْمَالَ لَمْ یُبَالِ اللهُ عزّ و جلّ مِنْ أَیْنَ أَدْخَلَهُ النَّارَ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَكُونَ أَكْرَمَ النَّاسِ فَلْیَتَّقِ اللهَ عزّ و جلّ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ أَحَبَّكُمْ إِلَى اللهِ جلّ ثناؤه أَكْثَرُكُمْ ذِكْراً لَهُ وَ أَكْرَمُكُمْ عِنْدَ اللهِ عزّ و جلّ أَتْقَاكُمْ لَهُ وَ أَنْجَاكُمْ مِنْ عَذَابِ اللَّهِ أَشَدُّكُمْ لَهُ خَوْفاً یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الْمُتَّقِینَ الَّذِینَ یَتَّقُونَ اللهَ عزّ و جلّ مِنَ الشَّیْ‏ءِ الَّذِی لَا یُتَّقَى مِنْهُ خَوْفاً مِنَ الدُّخُولِ فِی الشُّبْهَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ أَطَاعَ اللهَ عزّ و جلّ فَقَدْ ذَكَرَ اللهَ وَ إِنْ قَلَّتْ صَلَاتُهُ وَ صِیَامُهُ وَ تِلَاوَتُهُ لِلْقُرْآنِ یَا أَبَا ذَرٍّ أَصْلُ الدِّینِ الْوَرَعُ وَ رَأْسُهُ الطَّاعَةُ یَا أَبَا ذَرٍّ كُنْ وَرِعاً تَكُنْ أَعْبَدَ النَّاسِ وَ خَیْرُ دِینِكُمُ الْوَرَعُ‏یَا أَبَا ذَرٍّ فَضْلُ الْعِلْمِ خَیْرٌ مِنْ فَضْلِ الْعِبَادَةِ وَ اعْلَمْ أَنَّكُمْ لَوْ صَلَّیْتُمْ حَتَّى تَكُونُوا كَالْحَنَایَا وَ صُمْتُمْ حَتَّى تَكُونُوا كَالْأَوْتَارِ مَا یَنْفَعُكُمْ ذَلِكَ إِلَّا بِوَرَعٍ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ أَهْلَ الْوَرَعِ وَ الزُّهْدِ فِی الدُّنْیَا هُمْ أَوْلِیَاءُ اللهِ حَقّاً یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ لَمْ یَأْتِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ بِثَلَاثٍ فَقَدْ خَسِرَ قُلْتُ وَ مَا الثَّلَاثُ فِدَاكَ أَبِی وَ أُمِّی قَالَ وَرَعٌ یَحْجُزُهُ عَمَّا حَرَّمَ اللهُ عزّ و جلّ عَلَیْهِ وَ حِلْمٌ یَرُدُّ بِهِ جَهْلَ السَّفِیهِ وَ خُلُقٌ یُدَارِی بِهِ النَّاسَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ أَقْوَى النَّاسِ فَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ وَ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ أَكْرَمَ النَّاسِ فَاتَّقِ اللهَ وَ إِنْ سَرَّكَ أَنْ تَكُونَ أَغْنَى النَّاسِ فَكُنْ بِمَا فِی یَدِ اللهِ عزّ و جلّ أَوْثَقَ مِنْكَ بِمَا فِی یَدَیْكَ یَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ أَنَّ النَّاسَ كُلَّهُمْ أَخَذُوا بِهَذِهِ الْآیَةِ لَكَفَتْهُمْ وَ مَنْ یَتَّقِ اللهَ یَجْعَلْ لَهُ مَخْرَجاً وَ یَرْزُقْهُ مِنْ حَیْثُ لا یَحْتَسِبُ وَ مَنْ یَتَوَكَّلْ عَلَى اللهِ فَهُوَ حَسْبُهُ إِنَّ اللَّهَ بالِغُ أَمْرِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ یَقُولُ اللهُ جلّ ثناؤه وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی لَا یُؤْثِرُ عَبْدِیَ هَوَایَ عَلَى هَوَاهُ إِلَّا جَعَلْتُ غِنَاهُ فِی نَفْسِهِ وَ هُمُومَهُ فِی آخِرَتِهِ وَ ضَمَّنْتُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضَ رِزْقَهُ وَ كَفَفْتُ عَلَیْهِ ضَیْعَتَهُ وَ كُنْتُ لَهُ مِنْ وَرَاءِ تِجَارَةِ كُلِّ تَاجِرٍ یَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ أَنَّ ابْنَ آدَمَ فَرَّ مِنْ رِزْقِهِ كَمَا یَفِرُّ مِنَ الْمَوْتِ لَأَدْرَكَهُ رِزْقُهُ كَمَا یُدْرِكُهُ الْمَوْتُ یَا أَبَا ذَرٍّ أَ لَا أُعَلِّمُكَ كَلِمَاتٍ یَنْفَعُكَ اللهُ عزّ و جلّ بِهِنَّ قُلْتُ بَلَى یَا رَسُولَ اللهِ قَالَ احْفَظِ اللهَ یَحْفَظْكَ احْفَظِ اللهَ تَجِدْهُ أَمَامَكَ تَعَرَّفْ إِلَى اللهِ فِی الرَّخَاءِ یَعْرِفْكَ فِی الشِّدَّةِ وَ إِذَا سَأَلْتَ فَاسْأَلِ اللهَ عزّ و جلّ وَ إِذَا اسْتَعَنْتَ فَاسْتَعِنْ بِاللهِ فَقَدْ جَرَى الْقَلَمُ بِمَا هُوَ كَائِنٌ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ فَلَوْ أَنَّ الْخَلْقَ كُلَّهُمْ جَهَدُوا أَنْ یَنْفَعُوكَ بِشَیْ‏ءٍ لَمْ یُكْتَبْ لَكَ مَا قَدَرُوا عَلَیْهِ وَ لَوْ جَهَدُوا أَنْ یَضُرُّوكَ بِشَیْ‏ءٍ لَمْ یَكْتُبْهُ اللهُ عَلَیْكَ مَا قَدَرُوا عَلَیْهِ فَإِنِ اسْتَطَعْتَ أَنْ تَعْمَلَ لِلهِ عزّ و جلّ بِالرِّضَا فِی الْیَقِینِ فَافْعَلْ وَ إِنْ لَمْ تَسْتَطِعْ فَإِنَّ فِی الصَّبْرِ عَلَى مَا تَكْرَهُ خَیْراً كَثِیراً وَ إِنَّ النَّصْرَ مَعَ الصَّبْرِ وَ الْفَرَجَ مَعَ الْكَرْبِ وَ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ یُسْراً یَا أَبَا ذَرٍّ اسْتَغْنِ بِغِنَى اللهِ یُغْنِكَ اللهُ فَقُلْتُ وَ مَا هُوَ یَا رَسُولَ اللهِ قَالَ غَدَاءَةُ یَوْمٍ وَ عَشَاءَةُ لَیْلَةٍ فَمَنْ قَنِعَ بِمَا رَزَقَهُ اللهُ فَهُوَ أَغْنَى النَّاسِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ عزّ و جلّ یَقُولُ إِنِّی لَسْتُ كَلَامَ الْحَكِیمِ أَتَقَبَّلُ وَ لَكِنْ هَمُّهُ وَ هَوَاهُ فَإِنْ كَانَ هَمُّهُ وَ هَوَاهُ فِیمَا أُحِبُّ وَ أَرْضَى جَعَلْتُ صَمْتَهُ حَمْداً لِی وَ ذِكْراً وَ وَقَاراً وَ إِنْ لَمْ یَتَكَلَّمْ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ تبارك و تعالى لَا یَنْظُرُ إِلَى صُوَرِكُمْ وَ لَا إِلَى أَمْوَالِكُمْ وَ لَكِنْ یَنْظُرُ إِلَى قُلُوبِكُمْ وَ أَعْمَالِكُمْ یَا أَبَا ذَرٍّ التَّقْوَى هَاهُنَا التَّقْوَى هَاهُنَا وَ أَشَارَ إِلَى صَدْرِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ أَرْبَعٌ لَا یُصِیبُهُنَّ إِلَّا مُؤْمِنٌ الصَّمْتُ وَ هُوَ أَوَّلُ الْعِبَادَةِ وَ التَّوَاضُعُ لِلهِ سبحانه وَ ذِكْرُ اللهِ تعالى عَلَى كُلِّ حَالٍ وَ قِلَّةُ الشَّیْ‏ءِ یَعْنِی قِلَّةَ الْمَالِ یَا أَبَا ذَرٍّ هُمَّ بِالْحَسَنَةِ وَ إِنْ لَمْ تَعْمَلْهَا لِكَیْلَا تُكْتَبَ مِنَ الْغَافِلِینَ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ مَلَكَ مَا بَیْنَ فَخِذَیْهِ وَ بَیْنَ لَحْیَیْهِ دَخَلَ الْجَنَّةَ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ إِنَّا لَنُؤْخَذُ بِمَا یَنْطِقُ بِهِ أَلْسِنَتُنَا قَالَ یَا بَا ذَرٍّ وَ هَلْ یَكُبُّ النَّاسَ عَلَى مَنَاخِرِهِمْ فِی النَّارِ إِلَّا حَصَائِدُ أَلْسِنَتِهِمْ إِنَّكَ لَا تَزَالُ سَالِماً مَا سَكَتَّ فَإِذَا تَكَلَّمْتَ كُتِبَ لَكَ أَوْ عَلَیْكَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الرَّجُلَ یَتَكَلَّمُ بِالْكَلِمَةِ فِی الْمَجْلِسِ لِیُضْحِكَهُمْ بِهَا فَیَهْوِی فِی جَهَنَّمَ مَا بَیْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ یَا أَبَا ذَرٍّ وَیْلٌ لِلَّذِی یُحَدِّثُ فَیَكْذِبُ لِیُضْحِكَ بِهِ الْقَوْمَ وَیْلٌ لَهُ وَیْلٌ لَهُ وَیْلٌ لَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ صَمَتَ نَجَا فَعَلَیْكَ بِالصِّدْقِ وَ لَا تَخْرُجَنَّ مِنْ فِیكَ كَذِبَةٌ أَبَداً قُلْتُ‏یَا رَسُولَ اللهِ فَمَا تَوْبَةُ الرَّجُلِ الَّذِی یَكْذِبُ مُتَعَمِّداً فَقَالَ الِاسْتِغْفَارُ وَ صَلَوَاتُ الْخَمْسِ تَغْسِلُ ذَلِكَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِیَّاكَ وَ الْغِیبَةَ فَإِنَّ الْغِیبَةَ أَشَدُّ مِنَ الزِّنَا قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ وَ لِمَ ذَاكَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی قَالَ لِأَنَّ الرَّجُلَ یَزْنِی فَیَتُوبُ إِلَى اللهِ فَیَتُوبُ اللهُ عَلَیْهِ وَ الْغِیبَةُ لَا تُغْفَرُ حَتَّى یَغْفِرَهَا صَاحِبُهَا یَا أَبَا ذَرٍّ سِبَابُ الْمُسْلِمِ فُسُوقٌ وَ قِتَالُهُ كُفْرٌ وَ أَكْلُ لَحْمِهِ مِنْ مَعَاصِی اللهِ وَ حُرْمَةُ مَالِهِ كَحُرْمَةِ دَمِهِ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ وَ مَا الْغِیبَةُ قَالَ ذِكْرُكَ أَخَاكَ بِمَا یَكْرَهُ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ فَإِنْ كَانَ فِیهِ ذَاكَ الَّذِی یُذْكَرُ بِهِ قَالَ اعْلَمْ أَنَّكَ إِذَا ذَكَرْتَهُ بِمَا هُوَ فِیهِ فَقَدِ اغْتَبْتَهُ وَ إِذَا ذَكَرْتَهُ بِمَا لَیْسَ فِیهِ فَقَدْ بَهَتَّهُ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ ذَبَّ عَنْ أَخِیهِ الْمُسْلِمِ الْغِیبَةَ كَانَ حَقّاً عَلَى اللهِ عزّ و جلّ أَنْ یُعْتِقَهُ مِنَ النَّارِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنِ اغْتِیبَ عِنْدَهُ أَخُوهُ الْمُسْلِمُ وَ هُوَ یَسْتَطِیعُ نَصْرَهُ فَنَصَرَهُ نَصَرَهُ اللهُ عزّ و جلّ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ فَإِنْ خَذَلَهُ وَ هُوَ یَسْتَطِیعُ نَصْرَهُ خَذَلَهُ اللهُ فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ لَا یَدْخُلُ الْجَنَّةَ قَتَّاتٌ قُلْتُ وَ مَا الْقَتَّاتُ قَالَ النَّمَّامُ یَا أَبَا ذَرٍّ صَاحِبُ النَّمِیمَةِ لَا یَسْتَرِیحُ مِنْ عَذَابِ اللهِ عزّ و جلّ فِی الْآخِرَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ كَانَ ذَا وَجْهَیْنِ وَ لِسَانَیْنِ فِی الدُّنْیَا فَهُوَ ذُو لِسَانَیْنِ فِی النَّارِ یَا أَبَا ذَرٍّ الْمَجَالِسُ بِالْأَمَانَةِ وَ إِفْشَاءُ سِرِّ أَخِیكَ خِیَانَةٌ فَاجْتَنِبْ ذَلِكَ وَ اجْتَنِبْ مَجْلِسَ الْعَشِیرَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ تُعْرَضُ أَعْمَالُ أَهْلِ الدُّنْیَا عَلَى اللهِ مِنَ الْجُمُعَةِ إِلَى الْجُمُعَةِ فِی یَوْمَیْنِ الْإِثْنَیْنِ وَ الْخَمِیسِ فَیَغْفِرُ لِكُلِّ عَبْدٍ مُؤْمِنٍ إِلَّا عَبْداً كَانَ بَیْنَهُ وَ بَیْنَ أَخِیهِ شَحْنَاءُ فَقَالَ اتْرُكُوا عَمَلَ هَذَیْنِ حَتَّى یَصْطَلِحَا یَا أَبَا ذَرٍّ إِیَّاكَ وَ هِجْرَانَ أَخِیكَ فَإِنَّ الْعَمَلَ لَا یُتَقَبَّلُ مِنَ الْهِجْرَانِ یَا أَبَا ذَرٍّ أَنْهَاكَ عَنِ الْهِجْرَانِ وَ إِنْ كُنْتَ لَا بُدَّ فَاعِلًا فَلَا تَهْجُرْهُ فَوْقَ ثَلَاثَةِ أَیَّامٍ كَمَلًا فَمَنْ مَاتَ فِیهَا مُهَاجِراً لِأَخِیهِ كَانَتِ النَّارُ أَوْلَى بِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَتَمَثَّلَ لَهُ الرِّجَالُ قِیَاماً فَلْیَتَبَوَّأْ مَقْعَدَهُ مِنَ النَّارِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ مَاتَ وَ فِی قَلْبِهِ مِثْقَالُ ذَرَّةٍ مِنْ كِبْرٍ لَمْ یَجِدْ رَائِحَةَ الْجَنَّةِ إِلَّا أَنْ یَتُوبَ قَبْلَ ذَلِكَ فَقَالَ یَا رَسُولَ اللهِ إِنِّی لَیُعْجِبُنِی الْجَمَالُ حَتَّى وَدِدْتُ أَنَّ عِلَاقَةَ سَوْطِی وَ قِبَالَ نَعْلِی حَسَنٌ فَهَلْ یُرْهَبُ عَلَى ذَلِكَ قَالَ كَیْفَ تَجِدُ قَلْبَكَ قَالَ أَجِدُهُ عَارِفاً لِلْحَقِّ مُطْمَئِنّاً إِلَیْهِ قَالَ لَیْسَ ذَلِكَ بِالْكِبْرِ وَ لَكِنَّ الْكِبْرَ أَنْ تَتْرُكَ الْحَقَّ وَ تَتَجَاوَزَهُ إِلَى غَیْرِهِ وَ تَنْظُرَ إِلَى النَّاسِ وَ لَا تَرَى أَنَّ أَحَداً عِرْضُهُ كَعِرْضِكَ وَ لَا دَمُهُ كَدَمِكَ یَا أَبَا ذَرٍّ أَكْثَرُ مَنْ یَدْخُلُ النَّارَ الْمُسْتَكْبِرُونَ فَقَالَ رَجُلٌ وَ هَلْ یَنْجُو مِنَ الْكِبْرِ أَحَدٌ یَا رَسُولَ اللهِ قَالَ نَعَمْ مَنْ لَبِسَ الصُّوفَ وَ رَكِبَ الْحِمَارَ وَ حَلَبَ الْعَنْزَ وَ جَالَسَ الْمَسَاكِینَ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ حَمَلَ بِضَاعَتَهُ فَقَدْ بَرِئَ مِنَ الْكِبْرِ یَعْنِی مَا یَشْتَرِی مِنَ السُّوقِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ جَرَّ ثَوْبَهُ خُیَلَاءَ لَمْ یَنْظُرِ اللهُ عزّ و جلّ إِلَیْهِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِزْرَةُ الْمُؤْمِنِ إِلَى أَنْصَافِ سَاقَیْهِ وَ لَا جُنَاحَ عَلَیْهِ فِیمَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ كَعْبَیْهِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ رَفَعَ ذَیْلَهُ وَ خَصَفَ نَعْلَهُ وَ عَفَّرَ وَجْهَهُ فَقَدْ بَرِئَ مِنَ الْكِبْرِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ كَانَ لَهُ قَمِیصَانِ فَلْیَلْبَسْ أَحَدَهُمَا وَ لْیَلْبَسِ الْآخَرَ أَخَاهُ یَا أَبَا ذَرٍّ سَیَكُونُ نَاسٌ مِنْ أُمَّتِی یُولَدُونَ فِی النَّعِیمِ وَ یُغَذُّونَ بِهِ هِمَّتُهُمْ أَلْوَانُ الطَّعَامِ وَ الشَّرَابِ وَ یُمْدَحُونَ بِالْقَوْلِ أُولَئِكَ شِرَارُ أُمَّتِی یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ تَرَكَ لُبْسَ الْجَمَالِ وَ هُوَ یَقْدِرُ عَلَیْهِ تَوَاضُعاً لِلهِ عزّ و جلّ فَقَدْ كَسَاهُ حُلَّةَ الْكَرَامَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ طُوبَى لِمَنْ تَوَاضَعَ لِلهِ تعالى فِی غَیْرِ مَنْقَصَةٍ وَ أَذَلَّ نَفْسَهُ فِی غَیْرِ مَسْكَنَةٍ وَ أَنْفَقَ مَالًا جَمَعَهُ فِی غَیْرِ مَعْصِیَةٍ وَ رَحِمَ أَهْلَ الذُّلِّ وَ الْمَسْكَنَةِ وَ خَالَطَ أَهْلَ الْفِقْهِ وَ الْحِكْمَةِطُوبَى لِمَنْ صَلَحَتْ سَرِیرَتُهُ وَ حَسُنَتْ عَلَانِیَتُهُ وَ عَزَلَ عَنِ النَّاسِ شَرَّهُ طُوبَى لِمَنْ عَمِلَ بِعِلْمِهِ وَ أَنْفَقَ الْفَضْلَ مِنْ مَالِهِ وَ أَمْسَكَ الْفَضْلَ مِنْ قَوْلِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ الْبَسِ الْخَشِنَ مِنَ اللِّبَاسِ وَ الصَّفِیقَ مِنَ الثِّیَابِ لِئَلَّا یَجِدَ الْفَخْرُ فِیكَ مَسْلَكاً یَا أَبَا ذَرٍّ یَكُونُ فِی آخِرِ الزَّمَانِ قَوْمٌ یَلْبَسُونَ الصُّوفَ فِی صَیْفِهِمْ وَ شِتَائِهِمْ یَرَوْنَ أَنَّ لَهُمُ الْفَضْلَ بِذَلِكَ عَلَى غَیْرِهِمْ أُولَئِكَ تَلْعَنُهُمْ مَلَائِكَةُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ یَا أَبَا ذَرٍّ أَ لَا أُخْبِرُكَ بِأَهْلِ الْجَنَّةِ قُلْتُ بَلَى یَا رَسُولَ اللهِ قَالَ كُلُّ أَشْعَثَ أَغْبَرَ ذِی طِمْرَیْنِ لَا یُؤْبَهُ بِهِ لَوْ أَقْسَمَ عَلَى اللهِ لَأَبَرَّهُ".

وسلام علیکم و رحمتة الله و برکاته








بسم اللّه الرّحمن الرّحیم

صلّی اللّه علیک یا طالب ثار الحسین أدرکنا

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

روایت جناب ابوذر رحمة اللّه علیه   "عین الحیوة"

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

(بحارالأنوار ج : 74 ص : 76)

مِنْ كِتَابِ مَكَارِمِ الْأَخْلَاقِ، یَقُولُ مَوْلَایَ أَبِی طوّل اللّه عمره الْفَضْلُ   بْنُ الْحَسَنِ هَذِهِ الْأَوْرَاقُ مِنْ وَصِیَّةِ رَسُولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم لِأَبِی ذَرٍّ الْغِفَارِیِّ الَّتِی أَخْبَرَنِی بِهَا الشَّیْخُ الْمُفِیدُ أَبُو الْوَفَاءُ عَبْدُ الْجَبَّارِ بْنُ عَبْدِ اللهِ الْمُقْرِی الرَّازِیُّ وَ الشَّیْخُ الْأَجَلُّ الْحَسَنُ بْنُ الْحُسَیْنِ بْنِ الْحَسَنِ بْنِ بَابَوَیْهِ رحمه اللّه إِجَازَةً قَالَا أَمْلَى عَلَیْنَا الشَّیْخُ الْأَجَلُّ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ الطُّوسِیُّ وَ أَخْبَرَنِی بِذَلِكَ الشَّیْخُ الْعَالِمُ الْحُسَیْنُ بْنُ الْفَتْحِ الْوَاعِظُ الْجُرْجَانِیُّ فِی مَشْهَدِ الرِّضَا علیه السّلام قَالَ أَخْبَرَنَا الشَّیْخُ الْإِمَامُ أَبُو عَلِیٍّ الْحَسَنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الطُّوسِیُّ قَالَ حَدَّثَنِی أَبِی الشَّیْخُ أَبُو جَعْفَرٍ رحمه اللّه قَالَ أَخْبَرَنَا جَمَاعَةٌ عَنْ أَبِی الْمُفَضَّلِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ الْمُطَّلِبِ الشَّیْبَانِیِّ قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْحُسَیْنِ رَجَاءُ بْنُ یَحْیَى الْعَبَرْتَائِیُّ الْكَاتِبُ سَنَةَ أَرْبَعَ عَشْرَةَ وَ ثَلَاثِمِائَةٍ وَ فِیهَا مَاتَ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ بْنِ شَمُّونٍ قَالَ حَدَّثَنِی عَبْدُ اللهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الْأَصَمُّ عَنِ الْفَضْلِ بْنِ یَسَارٍ عَنْ وَهْبِ بْنِ عَبْدِ اللهِ الْهُنَائِیِّ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُو حَرْبِ بْنِ أَبِی الْأَسْوَدِ الدُّؤَلِیِّ عَنْ أَبِی الْأَسْوَدِ قَالَ قَدِمْتُ الرَّبَذَةَ فَدَخَلْتُ عَلَى أَبِی ذَرٍّ جُنْدَبِ بْنِ جُنَادَةَ رضی اللّه عَنْهُ فَحَدَّثَنِی أَبُو ذَرٍّ:

 

" قَالَ دَخَلْتُ ذَاتَ یَوْمٍ فِی صَدْرِ نَهَارِهِ عَلَى رَسُولِ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم فِی مَسْجِدِهِ، فَلَمْ أَرَ فِی الْمَسْجِدِ أَحَداً مِنَ النَّاسِ إِلَّا رَسُولَ اللهِ صلّی الله علیه و آله و سلّم وَ عَلِیٌّ إِلَى جَانِبِهِ جَالِسٌ، فَاغْتَنَمْتُ خَلْوَةَ الْمَسْجِدِ؛ فَقُلْتُ: یَا رَسُولَ اللهِ! بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی! أَوْصِنِی بِوَصِیَّةٍ یَنْفَعُنِی اللهُ بِهَا! فَقَالَ: نَعَمْ وَ أَكْرِمْ بِكَ یَا أَبَا ذَرٍّ! إِنَّكَ مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ! وَ إِنِّی مُوصِیكَ بِوَصِیَّةٍ فَاحْفَظْهَا؛ فَإِنَّهَا جَامِعَةٌ لِطُرُقِ الْخَیْرِ وَ سُبُلِهِ؛ فَإِنَّكَ إِنْ حَفِظْتَهَا، كَانَ لَكَ بِهَا كِفْلَانِ. یَا أَبَا ذَرٍّ! اعْبُدِ اللهَ كَأَنَّكَ تَرَاهُ فَإِنْ كُنْتَ لَا تَرَاهُ فَإِنَّهُ یَرَاكَ وَ اعْلَمْ أَنَّ أَوَّلَ عِبَادَةِ اللهِ الْمَعْرِفَةُ بِهِ فَهُوَ الْأَوَّلُ قَبْلَ كُلِّ شَیْ‏ءٍ فَلَا شَیْ‏ءَ قَبْلَهُ وَ الْفَرْدُ فَلَا ثَانِیَ لَهُ وَ الْبَاقِی لَا إِلَى غَایَةٍ فَاطِرُ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرْضِ وَ مَا فِیهِمَا وَ مَا بَیْنَهُمَا مِنْ شَیْ‏ءٍ وَ هُوَ اللهُ اللَّطِیفُ الْخَبِیرُ وَ هُوَ عَلى‏ كُلِّ شَیْ‏ءٍ قَدِیرٌ ثُمَّ الْإِیمَانُ بِی وَ الْإِقْرَارُ بِأَنَّ اللهَ تعالى أَرْسَلَنِی إِلَى كَافَّةِ النَّاسِ بَشِیراً وَ نَذِیراً وَ داعِیاً إِلَى اللهِ بِإِذْنِهِ وَ سِراجاً مُنِیراً ثُمَّ حُبُّ أَهْلِ بَیْتِیَ‏  الَّذِینَ أَذْهَبَ اللهُ عَنْهُمُ الرِّجْسَ وَ طَهَّرَهُمْ تَطْهِیراً وَ اعْلَمْ یَا أَبَا ذَرٍّ أَنَّ اللهَ عزّ و جلّ جَعَلَ أَهْلَ بَیْتِی فِی أُمَّتِی كَسَفِینَةِ نُوحٍ مَنْ رَكِبَهَا نَجَا وَ مَنْ رَغِبَ عَنْهَا غَرِقَ وَ مِثْلِ بَابِ حِطَّةٍ فِی بَنِی إِسْرَائِیلَ مَنْ دَخَلَهُ كَانَ آمِناً یَا أَبَا ذَرٍّ احْفَظْ مَا أُوصِیكَ بِهِ تَكُنْ سَعِیداً فِی الدُّنْیَا وَ الْآخِرَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ نِعْمَتَانِ مَغْبُونٌ فِیهِمَا كَثِیرٌ مِنَ النَّاسِ الصِّحَّةُ وَ الْفَرَاغُ یَا أَبَا ذَرٍّ اغْتَنِمْ خَمْساً قَبْلَ خَمْسٍ شَبَابَكَ قَبْلَ هَرَمِكَ وَ صِحَّتَكَ قَبْلَ سُقْمِكَ وَ غِنَاكَ قَبْلَ فَقْرِكَ وَ فَرَاغَكَ قَبْلَ شُغُلِكَ وَ حَیَاتَكَ قَبْلَ مَوْتِكَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِیَّاكَ وَ التَّسْوِیفَ بِأَمَلِكَ فَإِنَّكَ بِیَوْمِكَ وَ لَسْتَ بِمَا بَعْدَهُ فَإِنْ یَكُنْ غَدٌ لَكَ فَكُنْ فِی الْغَدِ كَمَا كُنْتَ فِی الْیَوْمِ وَ إِنْ لَمْ یَكُنْ غَدٌ لَكَ لَمْ تَنْدَمْ عَلَى مَا فَرَّطْتَ فِی الْیَوْمِ یَا أَبَا ذَرٍّ كَمْ مِنْ مُسْتَقْبِلٍ یَوْماً لَا یَسْتَكْمِلُهُ وَ مُنْتَظِرٍ غَداً لَا یَبْلُغُهُ یَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ نَظَرْتَ إِلَى الْأَجَلِ وَ مَصِیرِهِ لَأَبْغَضْتَ الْأَمَلَ وَ غُرُورَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ كُنْ كَأَنَّكَ فِی الدُّنْیَا غَرِیبٌ أَوْ كَعَابِرِ سَبِیلٍ وَ عُدَّ نَفْسَكَ مِنْ أَصْحَابِ الْقُبُورِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا أَصْبَحْتَ فَلَا تُحَدِّثْ نَفْسَكَ بِالْمَسَاءِ وَ إِذَا أَمْسَیْتَ فَلَا تُحَدِّثْ نَفْسَكَ بِالصَّبَاحِ وَ خُذْ مِنْ صِحَّتِكَ قَبْلَ سُقْمِكَ وَ حَیَاتِكَ قَبْلَ مَوْتِكَ فَإِنَّكَ لَا تَدْرِی مَا اسْمُكَ غَداً یَا أَبَا ذَرٍّ إِیَّاكَ أَنْ تُدْرِكَكَ الصَّرْعَةُ عِنْدَ الْعَثْرَةِ فَلَا تُقَالَ الْعَثْرَةُ وَ لَا تُمَكَّنَ مِنَ الرَّجْعَةِ وَ لَا یَحْمَدَكَ مَنْ خَلَّفْتَ بِمَا تَرَكْتَ وَ لَا یَعْذِرَكَ مَنْ تَقْدِمُ عَلَیْهِ بِمَا اشْتَغَلْتَ بِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ كُنْ عَلَى عُمُرِكَ أَشَحَّ مِنْكَ عَلَى دِرْهَمِكَ وَ دِینَارِكَ یَا أَبَا ذَرٍّ هَلْ یَنْتَظِرُ أَحَدٌ إِلَّا غِنًى مُطْغِیاً أَوْ فَقْراً مُنْسِیاً أَوْ مَرَضاً مُفْسِداً أَوْ هَرَماً مُفْنِداً أَوْ مَوْتاً مُجْهِزاً أَوِ الدَّجَّالَ فَإِنَّهُ شَرُّ غَائِبٍ یُنْتَظَرُ أَوِ السَّاعَةَ فَالسَّاعَةُ أَدْهى‏ وَ أَمَرُّ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ شَرَّ النَّاسِ مَنْزِلَةً عِنْدَ اللهِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ عَالِمٌ لَا یُنْتَفَعُ بِعِلْمِهِ وَ مَنْ طَلَبَ عِلْماً لِیَصْرِفَ بِهِ وُجُوهَ النَّاسِ إِلَیْهِ لَمْ یَجِدْ رِیحَ الْجَنَّةِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنِ ابْتَغَى الْعِلْمَ لِیَخْدَعَ بِهِ النَّاسَ لَمْ یَجِدْ رِیحَ الْجَنَّةِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا سُئِلْتَ عَنْ عِلْمٍ لَا تَعْلَمُهُ فَقُلْ لَا أَعْلَمُهُ تَنْجُ مِنْ تَبِعَتِهِ وَ لَا تُفْتِ بِمَا لَا عِلْمَ لَكَ بِهِ تَنْجُ مِنْ عَذَابِ اللهِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ یَطَّلِعُ قَوْمٌ مِنْ أَهْلِ الْجَنَّةِ عَلَى قَوْمٍ مِنْ أَهْلِ النَّارِ فَیَقُولُونَ مَا أَدْخَلَكُمُ النَّارَ وَ قَدْ دَخَلْنَا الْجَنَّةَ لِفَضْلِ تَأْدِیبِكُمْ وَ تَعْلِیمِكُمْ فَیَقُولُونَ إِنَّا كُنَّا نَأْمُرُ بِالْخَیْرِ وَ لَا نَفْعَلُهُ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ حُقُوقَ اللهِ جلّ ثناؤه أَعْظَمُ مِنْ أَنْ یَقُومَ بِهَا الْعِبَادُ وَ إِنَّ نِعَمَ اللهِ أَكْثَرُ مِنْ أَنْ یُحْصِیَهَا الْعِبَادُ وَ لَكِنْ أَمْسَوْا وَ أَصْبَحُوا تَائِبِینَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّكُمْ فِی مَمَرِّ اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ فِی آجَالٍ مَنْقُوصَةٍ وَ أَعْمَالٍ مَحْفُوظَةٍ وَ الْمَوْتُ یَأْتِی بَغْتَةً وَ مَنْ یَزْرَعْ خَیْراً یُوشِكْ أَنْ یَحْصِدَ خَیْراً وَ مَنْ یَزْرَعْ شَرّاً یُوشِكْ أَنْ یَحْصِدَ نَدَامَةً وَ لِكُلِّ زَارِعٍ مِثْلُ مَا زَرَعَ یَا أَبَا ذَرٍّ لَا یُسْبَقُ بَطِی‏ءٌ بِحَظِّهِ وَ لَا یُدْرِكُ حَرِیصٌ مَا لَمْ یُقَدَّرْ لَهُ وَ مَنْ أُعْطِیَ خَیْراً   فَإِنَّ اللهَ أَعْطَاهُ وَ مَنْ وُقِیَ شَرّاً فَإِنَّ اللهَ وَقَاهُ یَا أَبَا ذَرٍّ الْمُتَّقُونَ سَادَةٌ وَ الْفُقَهَاءُ قَادَةٌ وَ مُجَالَسَتُهُمْ زِیَادَةٌ إِنَّ الْمُؤْمِنَ لَیَرَى ذَنْبَهُ كَأَنَّهُ تَحْتَ صَخْرَةٍ یَخَافُ أَنْ تَقَعَ عَلَیْهِ وَ إِنَّ الْكَافِرَ لَیَرَى ذَنْبَهُ كَأَنَّهُ ذُبَابٌ مَرَّ عَلَى أَنْفِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ تبارك و تعالى إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ خَیْراً جَعَلَ ذُنُوبَهُ بَیْنَ عَیْنَیْهِ مُمَثَّلَةً وَ الْإِثْمَ عَلَیْهِ ثَقِیلًا وَبِیلًا وَ إِذَا أَرَادَ بِعَبْدٍ شَرّاً أَنْسَاهُ ذُنُوبَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ لَا تَنْظُرْ إِلَى صِغَرِ الْخَطِیئَةِ وَ لَكِنِ انْظُرْ إِلَى مَنْ عَصَیْتَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ نَفْسَ الْمُؤْمِنِ أَشَدُّ ارْتِكَاضاً مِنَ الْخَطِیئَةِ مِنَ الْعُصْفُورِ حِینَ یُقْذَفُ بِهِ فِی شَرِكِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ وَافَقَ قَوْلُهُ فِعْلَهُ فَذَاكَ الَّذِی أَصَابَ حَظَّهُ وَ مَنْ خَالَفَ قَوْلُهُ فِعْلَهُ فَإِنَّمَا یُوَبِّخُ نَفْسَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الرَّجُلَ لَیُحْرَمُ رِزْقَهُ بِالذَّنْبِ یُصِیبُهُ یَا أَبَا ذَرٍّ دَعْ مَا لَسْتَ مِنْهُ فِی شَیْ‏ءٍ وَ لَا تَنْطِقْ فِیمَا لَا یَعْنِیكَ وَ اخْزُنْ لِسَانَكَ كَمَا تَخْزُنُ وَرِقَكَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ جلّ ثناؤه لَیُدْخِلُ قَوْماً الْجَنَّةَ فَیُعْطِیهِمْ حَتَّى یَمَلُّوا وَ فَوْقَهُمْ قَوْمٌ فِی الدَّرَجَاتِ الْعُلَى فَإِذَا نَظَرُوا إِلَیْهِمْ عَرَفُوهُمْ فَیَقُولُونَ رَبَّنَا إِخْوَانُنَا كُنَّا مَعَهُمْ فِی الدُّنْیَا فَبِمَ فَضَّلْتَهُمْ عَلَیْنَا فَیُقَالُ هَیْهَاتَ هَیْهَاتَ إِنَّهُمْ كَانُوا یَجُوعُونَ حِینَ تَشْبَعُونَ وَ یَظْمَئُونَ حِینَ تَرْوَوْنَ وَ یَقُومُونَ حِینَ تَنَامُونَ وَ یَشْخَصُونَ حِینَ تَحْفَظُونَ یَا أَبَا ذَرٍّ جَعَلَ اللهُ جلّ ثناؤه قُرَّةَ عَیْنِی فِی الصَّلَاةِ وَ حَبَّبَ إِلَیَّ الصَّلَاةَ كَمَا حَبَّبَ إِلَى الْجَائِعِ الطَّعَامَ وَ إِلَى الظَّمْآنِ الْمَاءَ وَ إِنَّ الْجَائِعَ إِذَا أَكَلَ شَبِعَ وَ إِنَّ  الظَّمْآنَ إِذَا شَرِبَ رَوِیَ وَ أَنَا لَا أَشْبَعُ مِنَ الصَّلَاةِ یَا أَبَا ذَرٍّ أَیُّمَا رَجُلٍ تَطَوَّعَ فِی یَوْمٍ وَ لَیْلَةٍ اثْنَتَیْ عَشْرَةَ رَكْعَةً سِوَى الْمَكْتُوبَةِ كَانَ لَهُ حَقّاً وَاجِباً بَیْتٌ فِی الْجَنَّةِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا دُمْتَ فِی الصَّلَاةِ فَإِنَّكَ تَقْرَعُ بَابَ الْمَلِكِ الْجَبَّارِ وَ مَنْ یُكْثِرْ قَرْعَ بَابِ الْمَلِكِ یُفْتَحْ لَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ یَقُومُ مُصَلِّیاً إِلَّا تَنَاثَرَ عَلَیْهِ الْبِرُّ مَا بَیْنَهُ وَ بَیْنَ الْعَرْشِ وَ وُكِّلَ بِهِ مَلَكٌ یُنَادِی یَا ابْنَ آدَمَ لَوْ تَعْلَمُ مَا لَكَ فِی الصَّلَاةِ وَ مَنْ تُنَاجِی مَا انْفَتَلْتَ یَا أَبَا ذَرٍّ طُوبَى لِأَصْحَابِ الْأَلْوِیَةِ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَحْمِلُونَهَا فَیَسْبِقُونَ النَّاسَ إِلَى الْجَنَّةِ أَلَا وَ هُمُ السَّابِقُونَ إِلَى الْمَسَاجِدِ بِالْأَسْحَارِ وَ غَیْرِ الْأَسْحَارِ یَا أَبَا ذَرٍّ الصَّلَاةُ عِمَادُ الدِّینِ وَ اللِّسَانُ أَكْبَرُ وَ الصَّدَقَةُ تَمْحُو الْخَطِیئَةَ وَ اللِّسَانُ أَكْبَرُ وَ الصَّوْمُ جُنَّةٌ مِنَ النَّارِ وَ اللِّسَانُ أَكْبَرُ وَ الْجِهَادُ نَبَاهَةٌ وَ اللِّسَانُ أَكْبَرُ یَا أَبَا ذَرٍّ الدَّرَجَةُ فِی الْجَنَّةِ كَمَا بَیْنَ السَّمَاءِ وَ الْأَرْضِ وَ إِنَّ الْعَبْدَ لَیَرْفَعُ بَصَرَهُ فَیَلْمَعُ لَهُ نُورٌ یَكَادُ یَخْطَفُ بَصَرَهُ فَیَفْزَعُ لِذَلِكَ فَیَقُولُ مَا هَذَا فَیُقَالُ هَذَا نُورُ أَخِیكَ فَیَقُولُ أَخِی فُلَانٌ كُنَّا نَعْمَلُ جَمِیعاً فِی الدُّنْیَا وَ قَدْ فُضِّلَ عَلَیَّ هَكَذَا فَیُقَالُ لَهُ إِنَّهُ كَانَ أَفْضَلَ مِنْكَ عَمَلًا ثُمَّ یُجْعَلُ فِی قَلْبِهِ الرِّضَا حَتَّى یَرْضَى یَا أَبَا ذَرٍّ الدُّنْیَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ وَ جَنَّةُ الْكَافِرِ وَ مَا أَصْبَحَ فِیهَا مُؤْمِنٌ إِلَّا حَزِیناً فَكَیْفَ لَا یَحْزَنُ الْمُؤْمِنُ وَ قَدْ أَوْعَدَهُ اللهُ جلّ ثناؤه أَنَّهُ وَارِدُ جَهَنَّمَ وَ لَمْ یَعِدْهُ أَنَّهُ صَادِرٌ عَنْهَا وَ لَیَلْقَیَنَّ أَمْرَاضاً وَ مُصِیبَاتٍ وَ أُمُوراً تَغِیظُهُ وَ لَیُظْلَمَنَّ فَلَا یُنْتَصَرُ یَبْتَغِی ثَوَاباً مِنَ اللهِ تَعَالَى فَمَا یَزَالُ فِیهَا حَزِیناً حَتَّى یُفَارِقَهَا فَإِذَا فَارَقَهَا أَفْضَى إِلَى الرَّاحَةِ وَ الْكَرَامَةِ  یَا أَبَا ذَرٍّ مَا عُبِدَ اللهُ عزّ و جلّ عَلَى مِثْلِ طُولِ الْحُزْنِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ أُوتِیَ مِنَ الْعِلْمِ مَا لَا یَبْكِیهِ لَحَقِیقٌ أَنْ یَكُونَ قَدْ أُوتِیَ عِلْمَ مَا لَا یَنْفَعُهُ لِأَنَّ اللهُ نَعَتَ الْعُلَمَاءَ فَقَالَ جلّ و عزّ إِنَّ الَّذِینَ أُوتُوا الْعِلْمَ مِنْ قَبْلِهِ إِذا یُتْلى‏ عَلَیْهِمْ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ سُجَّداً وَ یَقُولُونَ سُبْحانَ رَبِّنا إِنْ كانَ وَعْدُ رَبِّنا لَمَفْعُولًا وَ یَخِرُّونَ لِلْأَذْقانِ یَبْكُونَ وَ یَزِیدُهُمْ خُشُوعاً یَا أَبَا ذَرٍّ مَنِ اسْتَطَاعَ أَنْ یَبْكِیَ فَلْیَبْكِ وَ مَنْ لَمْ یَسْتَطِعْ فَلْیُشْعِرْ قَلْبَهُ الْحُزْنَ وَ لْیَتَبَاكَ إِنَّ الْقَلْبَ الْقَاسِیَ بَعِیدٌ مِنَ اللهِ تعالى وَ لَكِنْ لَا تَشْعُرُونَ یَا أَبَا ذَرٍّ یَقُولُ اللهُ تبارك و تعالى لَا أَجْمَعُ عَلَى عَبْدٍ خَوْفَیْنِ وَ لَا أَجْمَعُ لَهُ أَمْنَیْنِ فَإِذَا أَمِنَنِی فِی الدُّنْیَا أَخَفْتُهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ إِذَا خَافَنِی فِی الدُّنْیَا آمَنْتُهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الْعَبْدَ لَیُعْرَضُ عَلَیْهِ ذُنُوبُهُ یَوْمَ الْقِیَامَةِ فَیَقُولُ أَمَا إِنِّی كُنْتُ مُشْفِقاً فَیُغْفَرُ لَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الرَّجُلَ لَیَعْمَلُ الْحَسَنَةَ فَیَتَّكِلُ عَلَیْهَا وَ یَعْمَلُ الْمُحَقَّرَاتِ حَتَّى یَأْتِیَ اللهَ وَ هُوَ عَلَیْهِ غَضْبَانُ وَ إِنَّ الرَّجُلَ لَیَعْمَلُ السَّیِّئَةَ فَیَفْرَقُ مِنْهَا فَیَأْتِی اللهَ عزّ و جلّ آمِناً یَوْمَ الْقِیَامَةِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الْعَبْدَ لَیُذْنِبُ الذَّنْبَ فَیَدْخُلُ بِهِ الْجَنَّةَ فَقُلْتُ وَ كَیْفَ ذَلِكَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللهِ قَالَ یَكُونُ ذَلِكَ الذَّنْبُ نُصْبَ عَیْنَیْهِ تَائِباً مِنْهُ فَارّاً إِلَى اللهِ عزّ و جلّ حَتَّى یَدْخُلَ الْجَنَّةَ یَا أَبَا ذَرٍّ الْكَیِّسُ مَنْ دَانَ نَفْسَهُ وَ عَمِلَ لِمَا بَعْدَ الْمَوْتِ وَ الْعَاجِزُ مَنِ اتَّبَعَ نَفْسَهُ وَ هَوَاهَا وَ تَمَنَّى عَلَى اللهِ عزّ و جلّ الْأَمَانِیَّ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ أَوَّلَ شَیْ‏ءٍ یُرْفَعُ مِنْ هَذِهِ الْأُمَّةِ الْأَمَانَةُ وَ الْخُشُوعُ حَتَّى لَا تَكَادَ تَرَى خَاشِعاً یَا أَبَا ذَرٍّ وَ الَّذِی نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِیَدِهِ لَوْ أَنَّ الدُّنْیَا كَانَتْ تَعْدِلُ عِنْدَ اللهِ جَنَاحَ بَعُوضَةٍ أَوْ ذُبَابٍ مَا سَقَى الْكَافِرَ مِنْهَا شَرْبَةً مِنْ مَاءٍ یَا أَبَا ذَرٍّ الدُّنْیَا مَلْعُونَةٌ مَلْعُونٌ مَا فِیهَا إِلَّا مَنِ ابْتَغَى بِهِ وَجْهَ اللهِ وَ مَا مِنْ شَیْ‏ءٍ أَبْغَضَ إِلَى اللهِ تعالى مِنَ الدُّنْیَا خَلَقَهَا ثُمَّ عَرَضَهَا فَلَمْ یَنْظُرْ إِلَیْهَا وَ لَا یَنْظُرُ إِلَیْهَا حَتَّى تَقُومَ السَّاعَةُ وَ مَا مِنْ شَیْ‏ءٍ أَحَبَّ إِلَى اللهِ تعالى مِنَ الْإِیمَانِ بِهِ وَ تَرْكِ مَا أَمَرَ بِتَرْكِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ تبارك و تعالى أَوْحَى إِلَى أَخِی عِیسَى علیه السّلام یَا عِیسَى لَا تُحِبَّ الدُّنْیَا فَإِنِّی لَسْتُ أُحِبُّهَا وَ أَحِبَّ الْآخِرَةَ فَإِنَّمَا هِیَ دَارُ الْمَعَادِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ جَبْرَئِیلَ أَتَانِی بِخَزَائِنِ الدُّنْیَا عَلَى بَغْلَةٍ شَهْبَاءَ فَقَالَ لِی یَا مُحَمَّدُ هَذِهِ خَزَائِنُ الدُّنْیَا وَ لَا یَنْقُصُكَ مِنْ حَظِّكَ عِنْدَ رَبِّكَ فَقُلْتُ یَا حَبِیبِی جَبْرَئِیلُ لَا حَاجَةَ لِی فِیهَا إِذَا شَبِعْتُ شَكَرْتُ رَبِّی وَ إِذَا جُعْتُ سَأَلْتُهُ یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا أَرَادَ اللهُ عزّ و جلّ بِعَبْدٍ خَیْراً فَقَّهَهُ فِی الدِّینِ وَ زَهَّدَهُ فِی الدُّنْیَا وَ بَصَّرَهُ بِعُیُوبِ نَفْسِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا زَهِدَ عَبْدٌ فِی الدُّنْیَا إِلَّا أَنْبَتَ اللهُ الْحِكْمَةَ فِی قَلْبِهِ وَ أَنْطَقَ بِهَا لِسَانَهُ وَ یُبَصِّرُهُ عُیُوبَ الدُّنْیَا وَ دَاءَهَا وَ دَوَاءَهَا وَ أَخْرَجَهُ مِنْهَا سَالِماً إِلَى دَارِ السَّلَامِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا رَأَیْتَ أَخَاكَ قَدْ زَهِدَ فِی الدُّنْیَا فَاسْتَمِعْ مِنْهُ فَإِنَّهُ یُلْقِی الْحِكْمَةَ فَقُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ مَنْ أَزْهَدُ النَّاسِ قَالَ مَنْ لَمْ یَنْسَ الْمَقَابِرَ وَ الْبِلَى وَ تَرَكَ فَضْلَ زِینَةِ الدُّنْیَا وَ آثَرَ مَا یَبْقَى عَلَى مَا یَفْنَى وَ لَمْ یَعُدَّ غَداً مِنْ أَیَّامِهِ وَ عَدَّ نَفْسَهُ فِی الْمَوْتَى یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ تبارك و تعالى لَمْ یُوحِ إِلَیَّ أَنْ أَجْمَعَ الْمَالَ وَ لَكِنْ أَوْحَى إِلَیَّ أَنْ فَسَبِّحْ بِحَمْدِ رَبِّكَ وَ كُنْ مِنَ السَّاجِدِینَ وَ اعْبُدْ رَبَّكَ حَتَّى یَأْتِیَكَ الْیَقِینُ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنِّی أَلْبَسُ الْغَلِیظَ وَ أَجْلِسُ عَلَى الْأَرْضِ وَ أَلْعَقُ أَصَابِعِی وَ أَرْكَبُ الْحِمَارَ بِغَیْرِ سَرْجٍ وَ أَرْدَفُ خَلْفِی فَمَنْ رَغِبَ عَنْ سُنَّتِی فَلَیْسَ مِنِّی یَا أَبَا ذَرٍّ حُبُّ الْمَالِ وَ الشَّرَفِ أَذْهَبُ لِدِینِ الرَّجُلِ مِنْ ذِئْبَیْنِ ضَارِیَیْنِ فِی زِرْبِ الْغَنَمِ فَأَغَارَا فِیهَا حَتَّى أَصْبَحَا فَمَا ذَا أَبْقَیَا مِنْهَا قَالَ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ الْخَائِفُونَ الْخَائِضُونَ الْمُتَوَاضِعُونَ الذَّاكِرُونَ اللهَ كَثِیراً أَ هُمْ یَسْبِقُونَ النَّاسَ إِلَى الْجَنَّةِ فَقَالَ لَا وَ لَكِنْ فُقَرَاءُ الْمُسْلِمِینَ فَإِنَّهُمْ یَتَخَطَّوْنَ رِقَابَ النَّاسِ فَیَقُولُ لَهُمْ خَزَنَةُ الْجَنَّةِ كَمَا أَنْتُمْ حَتَّى تُحَاسَبُوا فَیَقُولُونَ بِمَ نُحَاسَبُ فَوَ اللهِ مَا مَلِكْنَا فَنَجُودَ وَ نَعْدِلَ وَ لَا أُفِیضَ عَلَیْنَا فَنَقْبِضَ وَ نَبْسُطَ وَ لَكُنَّا عَبَدْنَا رَبَّنَا حَتَّى دَعَانَا فَأَجَبْنَا یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الدُّنْیَا مَشْغَلَةٌ لِلْقُلُوبِ وَ الْأَبْدَانِ وَ إِنَّ اللهَ تبارك و تعالى سَائِلُنَا عَمَّا نَعَّمَنَا فِی حَلَالِهِ فَكَیْفَ بِمَا نَعَّمَنَا فِی حَرَامِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنِّی قَدْ دَعَوْتُ اللهَ جلّ ثناؤه أَنْ یَجْعَلَ رِزْقَ مَنْ یُحِبُّنِی الْكَفَافَ وَ أَنْ یُعْطِیَ مَنْ یُبْغِضُنِی كَثْرَةَ الْمَالِ وَ الْوَلَدِ یَا أَبَا ذَرٍّ طُوبَى لِلزَّاهِدِینَ فِی الدُّنْیَا الرَّاغِبِینَ فِی الْآخِرَةِ الَّذِینَ اتَّخَذُوا أَرْضَ اللهِ بِسَاطاً وَ تُرَابَهَا فِرَاشاً وَ مَاءَهَا طِیباً وَ اتَّخَذُوا كِتَابَ اللهِ شِعَاراً وَ دُعَاءَهُ دِثَاراً یَقْرِضُونَ الدُّنْیَا قَرْضاً یَا أَبَا ذَرٍّ حَرْثُ الْآخِرَةِ الْعَمَلُ الصَّالِحُ وَ حَرْثُ الدُّنْیَا الْمَالُ وَ الْبَنُونَ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ رَبِّی أَخْبَرَنِی فَقَالَ وَ عِزَّتِی وَ جَلَالِی مَا أَدْرَكَ الْعَابِدُونَ دَرْكَ الْبُكَاءِ وَ إِنِّی لَأَبْنِی لَهُمْ فِی الرَّفِیقِ الْأَعْلَى قَصْراً لَا یُشَارِكُهُمْ فِیهِ أَحَدٌ قَالَ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ أَیُّ الْمُؤْمِنِینَ أَكْیَسُ قَالَ أَكْثَرُهُمْ لِلْمَوْتِ ذِكْراً وَ أَحْسَنُهُمْ لَهُ اسْتِعْدَاداً یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا دَخَلَ النُّورُ الْقَلْبَ انْفَسَحَ الْقَلْبُ وَ اسْتَوْسَعَ قُلْتُ فَمَا عَلَامَةُ ذَلِكَ بِأَبِی أَنْتَ وَ أُمِّی یَا رَسُولَ اللهِ قَالَ الْإِنَابَةُ إِلَى دَارِ الْخُلُودِ وَ التَّجَافِی عَنْ دَارِ الْغُرُورِ وَ الِاسْتِعْدَادُ لِلْمَوْتِ قَبْلَ نُزُولِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ اتَّقِ اللهَ وَ لَا تُرِی النَّاسَ أَنَّكَ تَخْشَى اللهَ فَیُكْرِمُوكَ وَ قَلْبُكَ فَاجِرٌ یَا أَبَا ذَرٍّ لِیَكُنْ لَكَ فِی كُلِّ شَیْ‏ءٍ نِیَّةٌ حَتَّى فِی النَّوْمِ وَ الْأَكْلِ یَا أَبَا ذَرٍّ لِیَعْظُمْ جَلَالُ اللهِ فِی صَدْرِكَ فَلَا تَذْكُرْهُ كَمَا یَذْكُرُهُ الْجَاهِلُ عِنْدَ الْكَلَبِ اللَّهُمَّ أَخْزِهِ وَ عِنْدَ الْخِنْزِیرِ اللَّهُمَّ أَخْزِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ لِلهِ مَلَائِكَةً قِیَاماً مِنْ خِیفَتِهِ مَا رَفَعُوا رُءُوسَهُمْ حَتَّى یُنْفَخَ فِی الصُّورِ النَّفْخَةُ الْآخِرَةُ فَیَقُولُونَ جَمِیعاً سُبْحَانَكَ وَ بِحَمْدِكَ مَا عَبَدْنَاكَ كَمَا یَنْبَغِی لَكَ أَنْ تُعْبَدَ یَا أَبَا ذَرٍّ وَ لَوْ كَانَ لِرَجُلٍ عَمَلُ سَبْعِینَ نَبِیّاً لَاسْتَقَلَّ عَمَلَهُ مِنْ شِدَّةِ مَا یَرَى یَوْمَئِذٍ وَ لَوْ أَنَّ دَلْواً صُبَّتْ مِنْ غِسْلِینٍ فِی مَطْلَعِ الشَّمْسِ لَغَلَتْ مِنْهُ جَمَاجِمُ مِنْ مَغْرِبِهَا وَ لَوْ زَفَرَتْ جَهَنَّمُ زَفْرَةً لَمْ یَبْقَ مَلَكٌ مُقَرَّبٌ وَ لَا نَبِیٌّ مُرْسَلٌ إِلَّا خَرَّ جَاثِیاً عَلَى رُكْبَتَیْهِ یَقُولُ رَبِّ نَفْسِی نَفْسِی حَتَّى یَنْسَى إِبْرَاهِیمُ إِسْحَاقَ علیه السّلام یَقُولُ یَا رَبِّ أَنَا خَلِیلُكَ إِبْرَاهِیمُ فَلَا تُنْسِنِی یَا أَبَا ذَرٍّ لَوْ أَنَّ امْرَأَةً مِنْ نِسَاءِ أَهْلِ الْجَنَّةِ اطَّلَعَتْ مِنْ سَمَاءِ الدُّنْیَا فِی لَیْلَةٍ ظَلْمَاءَ لَأَضَاءَتْ لَهَا الْأَرْضُ أَفْضَلَ مِمَّا یُضِیئُهَا الْقَمَرُ لَیْلَةَ الْبَدْرِ وَ لَوَجَدَ رِیحَ نَشْرِهَا جَمِیعُ أَهْلِ الْأَرْضِ وَ لَوْ أَنَّ ثَوْباً مِنْ ثِیَابِ أَهْلِ الْجَنَّةِ نُشِرَ الْیَوْمَ فِی الدُّنْیَا لَصَعِقَ مَنْ یَنْظُرُ إِلَیْهِ وَ مَا حَمَلَتْهُ أَبْصَارُهُمْ یَا أَبَا ذَرٍّ اخْفِضْ صَوْتَكَ عِنْدَ الْجَنَائِزِ وَ عِنْدَ الْقِتَالِ وَ عِنْدَ الْقُرْآنِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا تَبِعْتَ جَنَازَةً فَلْیَكُنْ عَقْلُكَ فِیهَا مَشْغُولًا بِالتَّفَكُّرِ وَ الْخُشُوعِ وَ اعْلَمْ أَنَّكَ لَاحِقٌ بِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ اعْلَمْ أَنَّ كُلَّ شَیْ‏ءٍ إِذَا فَسَدَ فَالْمِلْحُ دَوَاؤُهُ فَإِذَا فَسَدَ الْمِلْحُ فَلَیْسَ لَهُ دَوَاءٌ وَ اعْلَمْ أَنَّ فِیكُمْ خُلُقَیْنِ الضَّحِكَ مِنْ غَیْرِ عَجَبٍ وَ الْكَسَلَ مِنْ غَیْرِ سَهْوٍ یَا أَبَا ذَرٍّ رَكْعَتَانِ مُقْتَصَدَتَانِ فِی تَفَكُّرٍ خَیْرٌ مِنْ قِیَامِ لَیْلَةٍ وَ الْقَلْبُ سَاهٍ یَا أَبَا ذَرٍّ الْحَقُّ ثَقِیلٌ مُرٌّ وَ الْبَاطِلُ خَفِیفٌ حُلْوٌ وَ رُبَّ شَهْوَةِ سَاعَةٍ تُورِثُ حُزْناً  طَوِیلًا یَا أَبَا ذَرٍّ لَا یَفْقَهُ الرَّجُلُ كُلَّ الْفِقْهِ حَتَّى یَرَى النَّاسَ فِی جَنْبِ اللهِ تبارك و تعالى أَمْثَالَ الْأَبَاعِرِ ثُمَّ یَرْجِعَ إِلَى نَفْسِهِ فَیَكُونَ هُوَ أَحْقَرَ حَاقِرٍ لَهَا یَا أَبَا ذَرٍّ لَا تُصِیبُ حَقِیقَةَ الْإِیمَانِ حَتَّى تَرَى النَّاسَ كُلَّهُمْ حَمْقَاءَ فِی دِینِهِمْ عُقَلَاءَ فِی دُنْیَاهُمْ یَا أَبَا ذَرٍّ حَاسِبْ نَفْسَكَ قَبْلَ أَنْ تُحَاسَبَ فَهُوَ أَهْوَنُ لِحِسَابِكَ غَداً وَ زِنْ نَفْسَكَ قَبْلَ أَنْ تُوزَنَ وَ تَجَهَّزْ لِلْعَرْضِ الْأَكْبَرِ یَوْمَ تُعْرَضُ لَا تَخْفَى عَلَى اللهِ خَافِیَةٌ یَا أَبَا ذَرٍّ اسْتَحْیِ مِنَ اللهِ فَإِنِّی وَ الَّذِی نَفْسِی بِیَدِهِ لَأُظِلُّ حِینَ أَذْهَبُ إِلَى الْغَائِطِ مُتَقَنِّعاً بِثَوْبِی أَسْتَحِی مِنَ الْمَلَكَیْنِ اللَّذَیْنِ مَعِی یَا أَبَا ذَرٍّ أَ تُحِبُّ أَنْ تَدْخُلَ الْجَنَّةَ قُلْتُ نَعَمْ فِدَاكَ أَبِی قَالَ فَاقْصِرْ مِنَ الْأَمَلِ وَ اجْعَلِ الْمَوْتَ نُصْبَ عَیْنَیْكَ وَ اسْتَحِ مِنَ اللهِ حَقَّ الْحَیَاءِ قَالَ قُلْتُ یَا رَسُولَ اللهِ كُلُّنَا نَسْتَحِی مِنَ اللهِ قَالَ لَیْسَ ذَلِكَ الْحَیَاءَ وَ لَكِنَّ الْحَیَاءَ مِنَ اللهِ أَنْ لَا تَنْسَى الْمَقَابِرَ وَ الْبِلَى وَ الْجَوْفَ وَ مَا وَعَى وَ الرَّأْسَ وَ مَنْ حَوَى وَ مَنْ أَرَادَ كَرَامَةَ الْآخِرَةِ فَلْیَدَعْ زِینَةَ الدُّنْیَا فَإِذَا كُنْتَ كَذَلِكَ أَصَبْتَ وَلَایَةَ اللهِ یَا أَبَا ذَرٍّ یَكْفِی مِنَ الدُّعَاءِ مَعَ الْبِرِّ مَا یَكْفِی الطَّعَامَ مِنَ الْمِلْحِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَثَلُ الَّذِی یَدْعُو بِغَیْرِ عَمَلٍ كَمَثَلِ الَّذِی یَرْمِی بِغَیْرِ وَتَرٍ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ یُصْلِحُ بِصَلَاحِ الْعَبْدِ وُلْدَهُ وَ وُلْدَ وُلْدِهِ وَ یَحْفَظُهُ فِی دُوَیْرَتِهِ وَ الدُّورَ حَوْلَهُ مَا دَامَ فِیهِمْ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ رَبَّكَ عزّ و جلّ یُبَاهِی الْمَلَائِكَةَ بِثَلَاثَةِ نَفَرٍ رَجُلٍ فِی أَرْضٍ قَفْرٍ فَیُؤَذِّنُ ثُمَّ یُقِیمُ ثُمَّ یُصَلِّی فَیَقُولُ رَبُّكَ لِلْمَلَائِكَةِ انْظُرُوا إِلَى عَبْدِی یُصَلِّی وَ لَا یَرَاهُ غَیْرِی فَیَنْزِلُ سَبْعُونَ أَلْفَ مَلَكٍ یُصَلُّونَ وَرَاءَهُ وَ یَسْتَغْفِرُونَ لَهُ إِلَى الْغَدِ مِنْ ذَلِكَ الْیَوْمِ وَ رَجُلٍ قَامَ مِنَ اللَّیْلِ فَصَلَّى وَحْدَهُ فَسَجَدَ وَ نَامَ وَ هُوَ سَاجِدٌ فَیَقُولُ اللهُ تعالى انْظُرُوا إِلَى عَبْدِی رُوحُهُ عِنْدِی وَ جَسَدُهُ سَاجِدٌ وَ رَجُلٍ فِی زَحْفٍ فَرَّ أَصْحَابُهُ وَ ثَبَتَ هُوَ وَ یُقَاتِلُ حَتَّى یُقْتَلَ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا مِنْ رَجُلٍ یَجْعَلُ جَبْهَتَهُ فِی بُقْعَةٍ مِنْ بِقَاعِ الْأَرْضِ إِلَّا شَهِدَتْ لَهُ بِهَا یَوْمَ الْقِیَامَةِ وَ مَا مِنْ مَنْزِلٍ یَنْزِلُهُ قَوْمٌ إِلَّا وَ أَصْبَحَ ذَلِكَ الْمَنْزِلُ یُصَلِّی عَلَیْهِمْ أَوْ یَلْعَنُهُمْ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا مِنْ صَبَاحٍ وَ لَا رَوَاحٍ إِلَّا وَ بِقَاعُ الْأَرْضِ تُنَادِی بَعْضُهَا بَعْضاً یَا جَارُ هَلْ مَرَّ بِكِ ذَاكِرٌ لِلهِ تعالى أَوْ عَبْدٌ وَضَعَ جَبْهَتَهُ عَلَیْكِ سَاجِداً للَهِ فَمِنْ قَائِلَةٍ لَا وَ مِنْ قَائِلَةٍ نَعَمْ فَإِذَا قَالَتْ نَعَمْ اهْتَزَّتْ وَ انْشَرَحَتْ وَ تَرَى أَنَّ لَهَا الْفَضْلَ عَلَى جَارَتِهَا یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ جلّ ثناؤه لَمَّا خَلَقَ الْأَرْضَ وَ خَلَقَ مَا فِیهَا مِنَ الشَّجَرِ لَمْ یَكُنْ فِی الْأَرْضِ شَجَرَةٌ یَأْتِیهَا بَنُو آدَمَ إِلَّا أَصَابُوا مِنْهَا مَنْفَعَةً فَلَمْ تَزَلِ الْأَرْضُ وَ الشَّجَرُ كَذَلِكَ حَتَّى تَتَكَلَّمَ فَجَرَةُ بَنِی آدَمَ بِالْكَلِمَةِ الْعَظِیمَةِ قَوْلِهِمْ اتَّخَذَ اللهُ وَلَداً فَلَمَّا قَالُوهَا اقْشَعَرَّتِ الْأَرْضُ وَ ذَهَبَتْ مَنْفَعَةُ الْأَشْجَارِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ الْأَرْضَ لَتَبْكِی عَلَى الْمُؤْمِنِ إِذَا مَاتَ أَرْبَعِینَ صَبَاحاً یَا أَبَا ذَرٍّ إِذَا كَانَ الْعَبْدُ فِی أَرْضٍ قِیٍّ یَعْنِی قَفْرٍ فَتَوَضَّأَ أَوْ تَیَمَّمَ ثُمَّ أَذَّنَ وَ أَقَامَ وَ صَلَّى أَمَرَ اللهُ عزّ و جلّ الْمَلَائِكَةَ فَصَفُّوا خَلْفَهُ صَفّاً لَا یُرَى طَرَفَاهُ یَرْكَعُونَ بِرُكُوعِهِ وَ یَسْجُدُونَ بِسُجُودِهِ وَ یُؤَمِّنُونَ عَلَى دُعَائِهِ یَا أَبَا ذَرٍّ مَنْ أَقَامَ وَ لَمْ یُؤَذِّنْ لَمْ یُصَلِّ مَعَهُ إِلَّا مَلَكَاهُ اللَّذَانِ مَعَهُ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا مِنْ شَابٍّ یَدَعُ لِلهِ الدُّنْیَا وَ لَهْوَهَا وَ أَهْرَمَ شَبَابَهُ فِی طَاعَةِ اللهِ إِلَّا أَعْطَاهُ اللهُ أَجْرَ اثْنَیْنِ وَ سَبْعِینَ صِدِّیقاً یَا أَبَا ذَرٍّ الذَّاكِرُ فِی الْغَافِلِینَ كَالْمُقَاتِلِ فِی الْفَارِّینَ یَا أَبَا ذَرٍّ الْجَلِیسُ الصَّالِحُ خَیْرٌ مِنَ الْوَحْدَةِ وَ الْوَحْدَةُ خَیْرٌ مِنْ جَلِیسِ السَّوْءِ وَ إِمْلَاءُ الْخَیْرِ خَیْرٌ مِنَ السُّكُوتِ وَ السُّكُوتُ خَیْرٌ مِنْ إِمْلَاءِ الشَّرِّ یَا أَبَا ذَرٍّ لَا تُصَاحِبْ إِلَّا مُؤْمِناً وَ لَا یَأْكُلْ طَعَامَكَ إِلَّا تَقِیٌّ وَ لَا تَأْكُلْ طَعَامَ‏الْفَاسِقِینَ یَا أَبَا ذَرٍّ أَطْعِمْ طَعَامَكَ مَنْ تُحِبُّهُ فِی اللَّهِ وَ كُلْ طَعَامَ مَنْ یُحِبُّكَ فِی اللهِ عزّ و جلّ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ اللهَ عزّ و جلّ عِنْدَ لِسَانِ كُلِّ قَائِلٍ فَلْیَتَّقِ اللهَ امْرُؤٌ وَ لْیَعْلَمْ مَا یَقُولُ یَا أَبَا ذَرٍّ اتْرُكْ فُضُولَ الْكَلَامِ وَ حَسْبُكَ مِنَ الْكَلَامِ مَا تَبْلُغُ بِهِ حَاجَتَكَ یَا أَبَا ذَرٍّ كَفَى بِالْمَرْءِ كَذِباً أَنْ یُحَدِّثَ بِكُلِّ مَا یَسْمَعُ یَا أَبَا ذَرٍّ مَا مِنْ شَیْ‏ءٍ أَحَقَّ بِطُولِ السِّجْنِ مِنَ اللِّسَانِ یَا أَبَا ذَرٍّ إِنَّ مِنْ إِجْلَالِ اللهِ تعالى إِكْرَامَ ذِی الشَّیْبَةِ الْمُسْلِمِ وَ إِكْرَامَ حَمَلَةِ الْقُرْآنِ الْعَامِلِینَ وَ إِكْرَامَ السُّلْطَانِ الْمُقْسِطِ


این حدیث ادامه دارد . . .









شفا یافته: اكبر عابدینی

سن: 12 سال 
نوع بیماری: نابینا 
اهل: زنجان 

تاریخ شفا: شهریور 1369ـ برابر با 29 صفر و مصادف با شب شهادت امام رضا(ع) 

چشم‌هایش بی‌آنكه نگاهی داشته باشد، در میان دردهای بی‌شمار، آرام پلك می‌خورد و مرواریدهای درشت اشك از میان آن، به صورت دو جوی روان و شفاف، خیز برمی‌داشت و پس از عبور از جاده صاف گونه‌های كوچكش، بر روی پیراهن او فرو می‌چكید. با خود اندیشید كه درد و گریه، سهم بزرگی از زندگی كوتاه او بوده است كه از شش ماهگی و پس از آنكه بر اثر یك بیماری ناشناخته، بینایی خود را از دست داد، مونس و همراه او شد و هیچ وقت رهایش نكرد. اما در زندگی انسان‌ها، لحظه‌هایی هم هست كه سرنوشت آدمی را تعیین می‌كند. هر اتفاقی ممكن است مسیر زندگی را تغییر دهد و او را وارد مسیری كند كه هرگز انتظارش را نداشته است. 
زندگی اكبر در ده سالگی با یك اتفاق، وارد مسیر دیگری شد.

خدایی كه چنین مقدر كرده بود تا پرده سیاه شب، چشمانش را بپوشاند، نعمت دیگری را به اكبر ارزانی داشت تا همیشه شكرگزار او باشد. اكبر كه همیشه همراه پدرش به جلسات مذهبی مسجد می‌رفت، متوجه شد كه به خواندن نوحه و مداحی علاقه‌مند است و هرگاه مداح می‌خواند، او هم با وی همنوایی می‌كرد. روزی كه در خود و با خود، نوحه‌ای را زیر لب زمزمه می‌كرد، دستی بر شانه‌اش نشست و صدایی او را مخاطب قرار داد: 
ـ چه صدای خوبی داری. 
صدای نوحه‌‌خوان مسجد را شناخت. با خجالت سرش را پایین انداخت و چیزی نگفت. مرد، دست زیر چانه او برد و سرش را بالا آورد. نگاهش را در چشمان بی‌سوی او دوخت و گفت: 
ـ امشب باید بخوانی. از صدای گرم تو باید همه بهره ببرند. 
اتفاقی كه هرگز انتظارش را نداشت، رخ داد و آن شب در مسجد نوحه‌ای خواند كه همه را به گریه واداشت. مردم از صدای محزونش تعریف‌ها كردند و اكبر دانست كه خدا به او عنایت كرده و حنجره‌ای طلایی به وی داده است. نیت كرد از آن نعمت خدادادی فقط برای رضایت او بهره جوید. او شركت در جلسات نوحه‌‌خوانی را ادامه داد و در این جلسات فنون مداحی را آموخت و خیلی زود، نوحه‌خوان مسجد شد. صدای گرم اكبر چنان شوری در دلها می‌انداخت كه مردم برای شنیدن صدایش هر شب در مسجد جمع می‌شدند و از مساجد دیگر هم از وی دعوت به عمل می‌آوردند. در صدای كودكانه‌اش سوزی بود كه دلها را می‌سوزاند و اشكها را به دیده‌ها می‌آورد. یك شب پس از آنكه مراسم نوحه‌خوانی و سینه‌زنی در مسجد به پایان رسید، مردی به سراغ اكبر آمد و از وی دعوت كرد به تبریز برود و در هیئت عزاداران آن شهر مداحی كند. او گفت كه هیئت سینه‌زنی آنها، قصد دارد دهه آخر صفر و مراسم شهادت امام رضا(ع) را به مشهد برود و در آنجا عزاداری كند، اكبر هم اگر مایل باشد می‌تواند به عنوان مداح هیئت عزاداری با آنان همراه شود. 
اكبر پر از سرور و شادمانی شد. چشمان تاریكش را بست و در پشت پلك‌های بسته‌اش گریست. چهره‌اش را در رویارویی با حرم امام رضا(ع) مجسم كرد كه در وسط هیئت سینه‌زنی ایستاده است و نوحه می‌خواند. دلش لرزید و احساسی از غرور به زیر پوستش دوید. با عجله به خانه رفت و ماجرای آن پیشنهاد را برای خانواده‌اش تعریف كرد. برقی در چشمان پدر درخشید، نگاه براقش را در نگاه مات اكبر دوخت و آرام گریست. مادر دستها را به آسمان بالا برد و زیر لب دعا كرد. 
اتوبوس غرش‌كنان، فاصله‌ها را می‌بلعید و به سمت مشهد پیش می‌رفت. در تمام طول راه، اكبر فكور بود و به لحظه رسیدن می‌اندیشید. لحظه خلوت و زیارت. لحظه گفتن حرفهایی كه سالها در سینه‌اش جمع شده بود. بغضش تركید. برای لحظه‌ای چشم‌هایش را بست و به جریان اشكش مهلت داد تا بیرون بریزد و چون دو جوی روان و شفاف، بر گونه‌های كوچكش راه بگیرد و بر سینه‌اش فرو بچكد. 
از تنور خورشید،گرمای بی‌حسابی می‌بارید و باد سوزان كه در پس عبور پر سرعت اتوبوس به داخل می‌وزید، به سر و صورت اكبر شلاق می‌زد. 
داخل اتوبوس ساكت بود. گویی سنگینی هوا همه را به خواب فرو برده بود. اما خواب از چشمان اكبر فراری بود. تمامی مدت روز و شبی را كه در راه بودند. لحظه‌ای نخوابید؛ نه خوابید و نه گفت و نه شنید. 
نزدیكی‌های صبح به مشهد رسیدند. مسافران اتوبوس به هتلی رفتند كه از قبل برایشان رزرو شده بود و پس از استقرار در آن، اكبر همراه با پدرش به زیارت رفت. در طول زیارت حال عجیبی داشت. چیزی در درونش بی‌قراری می‌كرد. داغی مطبوعی تمام زوایای روح و جسمش را می‌كاوید. با خود اندیشید امامی كه ناخواسته او را به زیارتش طلبیده، حتماً با وی كار دارد. بی‌تردید در این طلب، رازی است. 
از آن تصور خوب، پر از شعف و شادمانی شد. با حال خوشی زیارت كرد و به هتل برگشت. در هتل، همه به انتظار او نشسته بودند. یكی از همسفران كه خوابی درباره او دیده بود، درباره خوابش گفت: 
ـ خواب دیدم بانویی محجبه به هتل آمد و در حالی كه با اشاره دست تو را نشان می‌داد، گفت: او را در شب شهادت امام(ع)، به حرم ببرید و دخیل ببندید. اكبر شادمان شد. با همه چهره‌اش خندید تا آن لحظه كسی او را چنان خندان ندیده بود. 
روز 29 صفر، بنابر خوابی كه آن همسفر دیده بود، اكبر را به حرم بردند و در حالی كه هیئت عزاداران، نوحه می‌خواندند و بر سر و سینه می‌زدند، او را پشت پنجره فولاد دخیل بستند. 
اكبر حال دیگری داشت. در خود و با خود نبود. دنیایی از احساس و عشق شده بود. در خلوت سكوت خویش فرو رفته بود و از آن همه فریاد و شیون و گریه، چیزی نمی‌فهمید. در درونش، خیزشی سراپا شور به وجود آمده بود. در اندیشه‌های گاه مبهم و گاه روشن خود غرق بود كه دستی، دستش را محكم گرفت و او را با خود به میان جمع عزاداران برد. صدای گریه عزاداران به هوا برخاست. نوحه‌خوان، از خواندن ماند. اكبر، همچنان اشك می‌ریخت و بر سینه می‌كوفت. مردی به میانه جمع دوید و خطاب به مداح، فریاد برآورد: 
ـ بخوان. دوباره بخوان. 
مرد، شال سبزی بر گردن داشت. نوحه‌خوان به احترام او از جا برخاست و دوباره نغمه ماتم سر داد. شوری دوباره در جمع افتاد. مرد سید از جمعیت خواست كه برای سلامتی اكبر، صلوات بفرستند. صدای صلوات در فضای شلوغ صحن پیچید. اكبر از جا برخاست و به سمت حوض آب رفت. مشتی آب بر صورت زد و از خنكای آن به وجد آمد. در برابر نگاه تاریكش، انواری روشن و رنگارنگ پدید آمد. رنگها در برابر چشم‌هایش، به شكل‌هایی مبدل شدند و او در كمال ناباوری همه چیز را دید. مرد سید پشت به جمعیت ایستاده و در حالی كه چشم‌هایش را بسته بود، زیر لب دعا می‌خواند. همه مشغول نیایش بودند. ناگهان فریاد مرد سید همه را به خود جلب كرد: 
ـ او شفا گرفته است. ببینید، او همه چیز را می‌بیند. 
صدای ضجه و گریه، با صلوات و تكبیر، درهم آمیخت. اكبر بر دستها بالا رفت و لباس‌هایش به تبرك، هزار تكه شد. مداح به سمتی رفت كه مرد سید ایستاده بود. كسی آنجا نبود. نگاه كنجكاوش را به اطراف ریخت اما او را نیافت. بی‌آنكه بخواهد، قطره اشكی بر گونه‌اش دوید. 
نگاهش را به حرم داد. به گنبد و گلدسته‌ها، به بیرقی كه باد در آن می‌پیچید و آن را به اهتزاز در می‌آورد و به پرواز كبوتران در آبی آسمان. همه چیز برایش زیبا بود و زیباتر از همه، پرواز اكبر، بر دست‌ها. 









بسم الله الرّحمن الرّحیم


السّلام علیک یاصاحب الزّمان أدرکنا


______________________________________________



كمال الدّین و تمام النّعمة، ج‏2، ص: 333  

1 قَالَ الشَّیْخُ الْفَقِیهُ أَبُو جَعْفَرٍ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ الْحُسَیْنِ بْنِ مُوسَى بْنِ بَابَوَیْهِ الْقُمِّیُّ الْفَقِیهُ مُصَنِّفُ هَذَا الْكِتَابِ رَحِمَهُ اللَّهُ حَدَّثَنَا الْحُسَیْنُ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ إِدْرِیسَ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَبِی عَنِ أَیُّوبَ بْنِ نُوحٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ مِهْرَانَ عَنِ الصَّادِقِ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ ع أَنَّهُ قَالَ‏ مَنْ أَقَرَّ بِجَمِیعِ الْأَئِمَّةِ وَ جَحَدَ الْمَهْدِیَّ كَانَ كَمَنْ أَقَرَّ بِجَمِیعِ الْأَنْبِیَاءِ وَ جَحَدَ مُحَمَّداً ص نُبُوَّتَهُ فَقِیلَ لَهُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْمَهْدِیُّ مِنْ وُلْدِكَ قَالَ الْخَامِسُ مِنْ وُلْدِ السَّابِعِ یَغِیبُ عَنْكُمْ شَخْصُهُ وَ لَا یَحِلُّ لَكُمْ تَسْمِیَتُه‏.  

10 حَدَّثَنَا أَبِی وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالا حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیُّ جَمِیعاً عَنْ إِبْرَاهِیمَ بْنِ هَاشِمٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنِ الْمُفَضَّلِ بْنِ عُمَرَ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ‏ أَقْرَبُ مَا یَكُونُ الْعِبَادُ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ أَرْضَى مَا یَكُونُ عَنْهُمْ إِذَا افْتَقَدُوا حُجَّةَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَلَمْ یَظْهَرْ لَهُمْ وَ لَمْ یَعْلَمُوا بِمَكَانِهِ وَ هُمْ فِی ذَلِكَ یَعْلَمُونَ أَنَّهُ لَمْ تَبْطُلْ حُجَجُ اللَّهِ عَنْهُمْ وَ بَیِّنَاتُهُ فَعِنْدَهَا فَتَوَقَّعُوا الْفَرَجَ صَبَاحاً وَ مَسَاءً وَ إِنَّ أَشَدَّ مَا یَكُونُ غَضَبُ اللَّهِ تَعَالَى عَلَى أَعْدَائِهِ إِذَا افْتَقَدُوا حُجَّةَ اللَّهِ فَلَمْ یَظْهَرْ لَهُمْ وَ قَدْ عَلِمَ أَنَّ أَوْلِیَاءَهُ لَا یَرْتَابُونَ وَ لَوْ عَلِمَ أَنَّهُمْ یَرْتَابُونَ لَمَا غَیَّبَ عَنْهُمْ حُجَّتَهُ طَرْفَةَ عَیْنٍ وَ لَا یَكُونُ ذَلِكَ إِلَّا عَلَى رَأْسِ شِرَارِ النَّاس.‏  

11 وَ بِهَذَا الْإِسْنَادِ قَالَ قَالَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ سَمِعْتُ الصَّادِقَ جَعْفَرَ بْنَ مُحَمَّدٍ ع یَقُولُ‏ مَنْ مَاتَ مُنْتَظِراً لِهَذَا الْأَمْرِ كَانَ كَمَنْ كَانَ مَعَ الْقَائِمِ فِی فُسْطَاطِهِ لَا بَلْ كَانَ كَالضَّارِبِ بَیْنَ یَدَیْ رَسُولِ اللَّهِ ص بِالسَّیْف.‏ 

20 حَدَّثَنَا عَلِیُّ بْنُ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ الدَّقَّاقُ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْكُوفِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ عِمْرَانَ النَّخَعِیُّ عَنْ عَمِّهِ الْحُسَیْنِ بْنِ یَزِیدَ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَةَ «3» عَنْ یَحْیَى بْنِ أَبِی الْقَاسِمِ قَالَ سَأَلْتُ الصَّادِقَ ع‏ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ الم ذلِكَ الْكِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدىً لِلْمُتَّقِینَ الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ‏ فَقَالَ الْمُتَّقُونَ شِیعَةُ عَلِیٍّ ع وَ الْغَیْبُ فَهُوَ الْحُجَّةُ الْغَائِبُ‏. 

وَ شَاهِدُ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ وَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُل‏ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ‏ . 

24 حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ یَحْیَى الْعَطَّارُ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا سَعْدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِیسَى الْكِلَابِیِّ عَنْ خَالِدِ بْنِ نَجِیحٍ عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْیَنَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَقُولُ‏ إِنَّ لِلْقَائِمِ غَیْبَةً قَبْلَ أَنْ یَقُومَ قُلْتُ لَهُ وَ لِمَ قَالَ یَخَافُ وَ أَوْمَأَ بِیَدِهِ إِلَى بَطْنِهِ ثُمَّ قَالَ یَا زُرَارَةُ وَ هُوَ الْمُنْتَظَرُ وَ هُوَ الَّذِی یَشُكُّ النَّاسُ فِی وِلَادَتِهِ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ هُوَ حَمْلٌ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ هُوَ غَائِبٌ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ مَا وُلِدَ وَ مِنْهُمْ مَنْ یَقُولُ وُلِدَ قَبْلَ وَفَاةِ أَبِیهِ بِسَنَتَیْنِ غَیْرَ أَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى یُحِبُّ أَنْ یَمْتَحِنَ الشِّیعَةَ فَعِنْدَ ذَلِكَ یَرْتَابُ الْمُبْطِلُونَ قَالَ زُرَارَةُ فَقُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ فَإِنْ أَدْرَكْتُ ذَلِكَ الزَّمَانَ فَأَیَّ شَیْ‏ءٍ أَعْمَلُ قَالَ یَا زُرَارَةُ إِنْ أَدْرَكْتَ ذَلِكَ الزَّمَانَ فَأَدِمْ هَذَا الدُّعَاءَ «1» اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی نَفْسَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی نَفْسَكَ لَمْ أَعْرِفْ نَبِیَّكَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی رَسُولَكَ فَإِنَّك‏ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی رَسُولَكَ لَمْ أَعْرِفْ حُجَّتَكَ اللَّهُمَّ عَرِّفْنِی حُجَّتَكَ فَإِنَّكَ إِنْ لَمْ تُعَرِّفْنِی حُجَّتَكَ ضَلَلْتُ عَنْ دِینِی ثُمَّ قَالَ یَا زُرَارَةُ لَا بُدَّ مِنْ قَتْلِ غُلَامٍ بِالْمَدِینَةِ قُلْتُ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَ لَیْسَ یَقْتُلُهُ جَیْشُ السُّفْیَانِیِّ قَالَ لَا وَ لَكِنْ یَقْتُلُهُ جَیْشُ بَنِی فُلَانٍ یَخْرُجُ حَتَّى یَدْخُلَ الْمَدِینَةَ فَلَا یَدْرِی النَّاسُ فِی أَیِّ شَیْ‏ءٍ دَخَلَ فَیَأْخُذُ الْغُلَامَ فَیَقْتُلُهُ‏ «1» فَإِذَا قَتَلَهُ بَغْیاً وَ عُدْوَاناً وَ ظُلْماً لَمْ یُمْهِلْهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فَعِنْدَ ذَلِكَ فَتَوَقَّعُوا الْفَرَج‏. 

32 حَدَّثَنَا أَبِی رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَیْلِ‏ «1» عَنْ أَبِیهِ عَنْ مَنْصُورٍ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ یَا مَنْصُورُ إِنَّ هَذَا الْأَمْرَ لَا یَأْتِیكُمْ إِلَّا بَعْدَ إِیَاسٍ لَا وَ اللَّهِ لَا یَأْتِیكُمْ حَتَّى تُمَیَّزُوا لَا وَ اللَّهِ لَا یَأْتِیكُمْ حَتَّى تُمَحَّصُوا وَ لَا وَ اللَّهِ لَا یَأْتِیكُمْ حَتَّى یَشْقَى مَنْ شَقِیَ وَ یَسْعَدَ مَنْ سَعِد. 

34 حَدَّثَنَا أَبِی وَ مُحَمَّدُ بْنُ الْحَسَنِ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُمَا قَالا حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیُّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى بْنِ عُبَیْدٍ عَنْ صَالِحِ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ هَانِئٍ التَّمَّارِ قَالَ قَالَ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع‏ إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَیْبَةً الْمُتَمَسِّكُ فِیهَا بِدِینِهِ كَالْخَارِطِ لِلْقَتَاد ثُمَّ قَالَ هَكَذَا بِیَدِهِ‏ «1» ثُمَّ قَالَ إِنَّ لِصَاحِبِ هَذَا الْأَمْرِ غَیْبَةً فَلْیَتَّقِ اللَّهَ عَبْدٌ وَ لْیَتَمَسَّكْ بِدِینِه‏. 

54 حَدَّثَنَا الْمُظَفَّرُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ الْمُظَفَّرِ الْعَلَوِیُّ السَّمَرْقَنْدِیُّ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ مَسْعُودٍ وَ حَیْدَرُ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ نُعَیْمٍ السَّمَرْقَنْدِیُّ جَمِیعاً عَنْ مُحَمَّدِ [بْنِ‏] مَسْعُودٍ الْعَیَّاشِیِّ قَالَ حَدَّثَنِی عَلِیُّ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ شُجَاعٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ یُونُسَ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ عَنْ عَلِیِّ بْنِ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ قَالَ الصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ‏ مُحَمَّدٍ ع‏ فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ یَوْمَ یَأْتِی بَعْضُ آیاتِ رَبِّكَ لا یَنْفَعُ نَفْساً إِیمانُها لَمْ تَكُنْ آمَنَتْ مِنْ قَبْلُ أَوْ كَسَبَتْ فِی إِیمانِها خَیْراً یَعْنِی خُرُوجَ الْقَائِمِ الْمُنْتَظَرِ مِنَّا ثُمَّ قَالَ ع یَا أَبَا بَصِیرٍ طُوبَى‏ لِشِیعَةِ قَائِمِنَا الْمُنْتَظِرِینَ لِظُهُورِهِ فِی غَیْبَتِهِ وَ الْمُطِیعِینَ لَهُ فِی ظُهُورِهِ أُولَئِكَ أَوْلِیَاءُ اللَّهِ الَّذِینَ‏ لا خَوْفٌ عَلَیْهِمْ وَ لا هُمْ یَحْزَنُون‏. 

55 حَدَّثَنَا الْمُظَفَّرُ بْنُ جَعْفَرِ بْنِ الْمُظَفَّرِ الْعَلَوِیُّ السَّمَرْقَنْدِیُّ رَضِیَ اللَّهُ عَنْهُ قَالَ حَدَّثَنَا جَعْفَرُ بْنُ‏ مُحَمَّدِ بْنِ مَسْعُودٍ عَنْ أَبِیهِ مُحَمَّدِ بْنِ مَسْعُودٍ الْعَیَّاشِیِّ عَنْ جَعْفَرِ بْنِ أَحْمَدَ عَنِ الْعَمْرَكِیِّ بْنِ عَلِیٍّ الْبُوفَكِیِّ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ عَلِیِّ بْنِ فَضَّالٍ عَنْ مَرْوَانَ بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ أَبِی بَصِیرٍ قَالَ قَالَ الصَّادِقُ جَعْفَرُ بْنُ مُحَمَّدٍ ع‏ طُوبَى‏ لِمَنْ تَمَسَّكَ بِأَمْرِنَا فِی غَیْبَةِ قَائِمِنَا فَلَمْ یَزِغْ قَلْبُهُ بَعْدَ الْهِدَایَةِ فَقُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ وَ مَا طُوبَى قَالَ شَجَرَةٌ فِی الْجَنَّةِ أَصْلُهَا فِی دَارِ عَلِیِّ بْنِ أَبِی طَالِبٍ ع وَ لَیْسَ مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ فِی دَارِهِ غُصْنٌ مِنْ أَغْصَانِهَا وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَ‏ طُوبى‏ لَهُمْ وَ حُسْنُ مَآب‏. 

كفایة الأثر فی النص على الأئمة الإثنی عشر، ص: 265

حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ إِسْمَاعِیلَ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ هَمَّامٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَعْفَرٍ الْحِمْیَرِیِّ عَنْ مُوسَى بْنِ مُسْلِمٍ عَنْ مَسْعَدَةَ قَالَ‏ كُنْتُ عِنْدَ الصَّادِقِ ع إِذْ أَتَاهُ شَیْخٌ كَبِیرٌ قَدِ انْحَنَى مُتَّكِئاً عَلَى عَصَاهُ فَسَلَّمَ فَرَدَّ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع الْجَوَابَ ثُمَّ قَالَ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ نَاوِلْنِی یَدَكَ أُقَبِّلْهَا فَأَعْطَاهُ یَدَهُ فَقَبَّلَهَا ثُمَّ بَكَى فَقَالَ‏ أَبُو عَبْدِ اللَّهِ ع مَا یُبْكِیكَ یَا شَیْخُ قَالَ جُعِلْتُ فِدَاكَ أَقَمْتُ عَلَى قَائِمِكُمْ مُنْذُ مِائَةِ سَنَةٍ أَقُولُ هَذَا الشَّهْرَ وَ هَذِهِ السَّنَةَ وَ قَدْ كَبِرَتْ سِنِّی وَ دَقَّ عَظْمِی وَ اقْتَرَبَ أَجَلِی وَ لَا أَرَى مَا أُحِبُّ أَرَاكُمْ معتلین [مُقَتَّلِینَ‏] مُشَرَدِّینَ وَ أَرَى عَدُوَّكُمْ یَطِیرُونَ بِالْأَجْنِحَةِ فَكَیْفَ لَا أَبْكِی فَدَمَعَتْ عَیْنَا أَبِی‏ عَبْدِ اللَّهِ‏ ع ثُمَّ قَالَ یَا شَیْخُ إِنْ أَبْقَاكَ اللَّهُ حَتَّى تَرَى قَائِمَنَا كُنْتَ مَعَنَا فِی السَّنَامِ الْأَعْلَى وَ إِنْ حَلَّتْ بِكَ الْمَنِیَّةُ جِئْتَ یَوْمَ الْقِیَامَةِ مَعَ ثَقَلِ مُحَمَّدٍ ص وَ نَحْنُ ثَقَلُهُ فَقَالَ ع إِنِّی مُخَلِّفٌ فِیكُمُ الثَّقَلَیْنِ فَتَمَسَّكُوا بِهِمَا لَنْ تَضِلُّوا كِتَابَ اللَّهِ وَ عِتْرَتِی أَهْلَ بَیْتِی فَقَالَ الشَّیْخُ لَا أُبَالِی بَعْدَ مَا سَمِعْتُ هَذَا الْخَبَرَ قَالَ یَا شَیْخُ إِنَّ قَائِمَنَا یَخْرُجُ مِنْ صُلْبِ الْحَسَنِ وَ الْحَسَنُ یَخْرُجُ مِنْ صُلْبِ عَلِیٍّ وَ عَلِیٌّ یَخْرُجُ مِنْ صُلْبِ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدٌ یَخْرُج‏... 

315/ 5- و عنه، قال: حدثنا علی بن أحمد بن محمد الدقاق (رضی الله عنه)، قال: حدثنا محمد بن أبی‏ عبد الله‏ الكوفی، قال: حدثنا موسى بن عمران النخعی، عن عمه الحسین بن یزید، عن علی بن أبی حمزة، عن یحیى بن أبی القاسم، قال: سألت الصادق (علیه السلام) عن قول الله عز و جل: الم* ذلِكَ الْكِتابُ لا رَیْبَ فِیهِ هُدىً لِلْمُتَّقِینَ* الَّذِینَ یُؤْمِنُونَ بِالْغَیْبِ‏ فقال: «المتقون: شیعة علی (علیه السلام)، و الغیب فهو الحجة الغائب، و شاهد ذلك قوله تعالى: وَ یَقُولُونَ لَوْ لا أُنْزِلَ عَلَیْهِ آیَةٌ مِنْ رَبِّهِ فَقُلْ إِنَّمَا الْغَیْبُ لِلَّهِ فَانْتَظِرُوا إِنِّی مَعَكُمْ مِنَ الْمُنْتَظِرِینَ‏».





كمال الدّین و تمام النّعمة، ج‏2، ص: 353

51 حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَلِیِّ بْنِ حَاتِمٍ النَّوْفَلِیُّ الْمَعْرُوفُ بِالْكِرْمَانِیِ‏ «2» قَالَ حَدَّثَنَا أَبُو الْعَبَّاسِ أَحْمَدُ بْنُ عِیسَى الْوَشَّاءُ الْبَغْدَادِیُّ قَالَ حَدَّثَنَا أَحْمَدُ بْنُ طَاهِرٍ الْقُمِّیُّ قَالَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بَحْرِ بْنِ سَهْلٍ الشَّیْبَانِیُ‏ «3» قَالَ أَخْبَرَنَا عَلِیُّ بْنُ الْحَارِثِ عَنْ سَعِیدِ بْنِ مَنْصُورٍ الْجَوَاشِنِیِ‏ «4» قَالَ أَخْبَرَنَا أَحْمَدُ بْنُ عَلِیٍّ الْبُدَیْلِیُّ قَالَ أَخْبَرَنَا أَبِی عَنْ سَدِیرٍ الصَّیْرَفِیِّ قَالَ‏ دَخَلْتُ أَنَا وَ الْمُفَضَّلُ بْنُ عُمَرَ وَ أَبُو بَصِیرٍ وَ أَبَانُ بْنُ تَغْلِبَ عَلَى مَوْلَانَا أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الصَّادِقِ ع فَرَأَیْنَاهُ جَالِساً عَلَى التُّرَابِ وَ عَلَیْهِ مِسْحٌ خَیْبَرِیٌ‏ «5» مُطَوَّقٌ بِلَا جَیْبٍ مُقَصَّرُ الْكُمَّیْنِ وَ هُوَ یَبْكِی بُكَاءَ الْوَالِهِ الثَّكْلَى ذَاتَ الْكَبِدِ الْحَرَّى قَدْ نَالَ الْحُزْنُ مِنْ وَجْنَتَیْهِ وَ شَاعَ التَّغْیِیرُ فِی عَارِضَیْهِ وَ أَبْلَى الدُّمُوعُ مَحْجِرَیْهِ‏ «6» وَ هُو یَقُولُ سَیِّدِی غَیْبَتُكَ‏ نَفَتْ‏ رُقَادِی وَ ضَیَّقَتْ عَلَیَّ مِهَادِی وَ ابْتَزَّتْ مِنِّی رَاحَةَ فُؤَادِی سَیِّدِی غَیْبَتُكَ أَوْصَلَتْ مُصَابِی بِفَجَائِعِ الْأَبَدِ وَ فَقْدُ الْوَاحِدِ بَعْدَ الْوَاحِدِ یُفْنِی الْجَمْعَ وَ الْعَدَدَ فَمَا أُحِسُّ بِدَمْعَةٍ تَرْقَى مِنْ عَیْنِی وَ أَنِینٍ یَفْتُرُ مِنْ صَدْرِی‏ «1» عَنْ دَوَارِجِ الرَّزَایَا وَ سَوَالِفِ الْبَلَایَا إِلَّا مُثِّلَ بِعَیْنِی عَنْ غَوَابِرِ أَعْظَمِهَا وَ أَفْضَعِهَا وَ بَوَاقِی أَشَدِّهَا وَ أَنْكَرِهَا «2» وَ نَوَائِبَ مَخْلُوطَةٍ بِغَضَبِكَ وَ نَوَازِلَ مَعْجُونَةٍ بِسَخَطِكَ قَالَ سَدِیرٌ فَاسْتَطَارَتْ عُقُولُنَا وَلَهاً وَ تَصَدَّعَتْ قُلُوبُنَا جَزَعاً مِنْ ذَلِكَ الْخَطْبِ الْهَائِلِ وَ الْحَادِثِ الْغَائِلِ‏ «3» وَ ظَنَنَّا أَنَّهُ سَمَتَ لِمَكْرُوهَةٍ قَارِعَةٍ «4» أَوْ حَلَّتْ بِهِ مِنَ الدَّهْرِ بَائِقَةٌ فَقُلْنَا لَا أَبْكَى اللَّهُ یَا ابْنَ خَیْرِ الْوَرَى عَیْنَیْكَ مِنْ أَیَّةِ حَادِثَةٍ تَسْتَنْزِفُ دَمْعَتَكَ‏ «5» وَ تَسْتَمْطِرُ عَبْرَتَكَ وَ أَیَّةُ حَالَةٍ حَتَمَتْ عَلَیْكَ هَذَا الْمَأْتَمَ قَالَ فَزَفَرَ «6» الصَّادِقُ ع زَفْرَةً انْتَفَخَ مِنْهَا جَوْفُهُ وَ اشْتَدَّ عَنْهَا خَوْفُهُ وَ قَالَ وَیْلَكُمْ‏ «7» نَظَرْتُ فِی كِتَابِ الْجَفْرِ صَبِیحَةَ هَذَا الْیَوْمِ وَ هُوَ الْكِتَابُ الْمُشْتَمِلُ عَلَى عِلْمِ الْمَنَایَا وَ الْبَلَایَا وَ الرَّزَایَا وَ عِلْمِ مَا كَانَ وَ مَا یَكُونُ إِلَى یَوْمِ الْقِیَامَةِ الَّذِی خَصَّ اللَّهُ بِهِ مُحَمَّداً وَ الْأَئِمَّةَ مِنْ بَعْدِهِ ع وَ تَأَمَّلْتُ مِنْهُ مَوْلِدَ قَائِمِنَا وَ غِیبَتَهُ وَ إِبْطَاءَهُ وَ طُولَ عُمُرِهِ وَ بَلْوَى الْمُؤْمِنِینَ فِی ذَلِكَ الزَّمَانِ وَ تَوَلُّدَ الشُّكُوكِ فِی قُلُوبِهِمْ مِنْ طُولِ غَیْبَتِهِ وَ ارْتِدَادَ أَكْثَرِهِمْ عَنْ دِینِهِمْ- وَ خَلْعَهُمْ رِبْقَةَ الْإِسْلَامِ مِنْ أَعْنَاقِهِمُ الَّتِی قَالَ اللَّهُ تَقَدَّسَ ذِكْرُهُ‏ وَ كُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِی عُنُقِهِ‏ «1» یَعْنِی الْوَلَایَةَ فَأَخَذَتْنِی الرِّقَّةُ وَ اسْتَوْلَتْ عَلَیَّ الْأَحْزَانُ .









به فریاد اسلام برسید


خلیفه ی پیامبر باید آگاه ترین مردم

به كتاب خدا و سنت رسول باشد؛ اگر

نه، در راستگویی او باید شک كرد.

به سرعت می دوید. كوچه ها همان كوچه بود. اما این بار به نظر می رسید طولانی تر شده است. بارها همین مسیر را طی كرده بود ولی هیچوقت این مقدار دل نگران و مضطرب نبود. اگر دیر برسد؟! اگر آنها رفته باشند؟! اگر به شهر خود باز گردند و بگویند: همه ی حرفها دروغ بود! نه قرآنی، نه محمدی، نه قبله ای و نه كعبه ای! خدای من آیا تو راضی هستی كه حقیقت باز یچه شود؟! خود را دلداری می داد كه نه؛ خدا راضی به این امر نیست. اما مگر در امت موسی همین  اتفاق نیفتاد؟! مگر تورات و انجیل دچار تحریف نشد؟!  ولی ما او را داریم. دین نگهبانِ بزرگی مانند او به خود ندیده. هیچ پیامبری چنین وصیی نداشته. او وصیِ آخرین نبی است. در افكار خود غرق بود كه به كوچه بنی هاشم رسید و ناخودآگاه مثل همیشه به درِ خانه ی او رفت. خانه ی امیدش. نوری در ظلمتِ جهل آن روزگاران.  هنوز در نزده بود كه صدای مولایش را شنید.

-        داخل شو.

امام علیه السلام در صحن خانه نشسته بود و حسنین علیهما السلام در كنار او.

-        سلمان، شتاب زده ای!

-        آری، فرصت كم است. الان در مسجد هستند. ممكن است بروند.

-        چه كسانی در مسجد هستند؟

-        نصرانی های روم. در مسجد بودم كه گروهی از نصارای روم وارد شدند، در بین آنها راهبی پیر و دنیا دیده بود؛  ابوبكر در میان جمعی از مسلمانان نشسته بود، راهب به دقت آنها را نگاه كرد، بعد از سلام و تعارفات معمول گفت: كدامیك از شما جانشین پیامبر اسلام و امین این امت هستید؟ مردم به ابوبكر اشاره كردند. راهب نگاهی به او انداخت و پرسید: نامت چیست؟ گفت: عَتیق. پرسید: نام دیگرت؟ گفت: صدّیق. نام دیگرت؟ گفت : نام دیگری برای خود نمی شناسم.راهب تاملی كرد و گفت: تو كسی نیستی كه من دنبال او می گردم.

نفس سلمان به شماره افتاد بود. اندكی درنگ كرد و دوباره ادامه داد:

-        ابوبكر پرسید: مرد نصرانی! دنبال چه هستی؟ گفت: ما از كشور روم به سرزمین شما آمده ایم. در جستجوی آخرین دین الهی هستیم. امین این امت كیست؟او را به ما معرفی كنید. اگر به سوالات ما پاسخ دهد ما نیز آیین شما را می پذیریم و از او  اطاعت می كنیم و اگر نتواند پاسخ دهد به سرزمین خود باز می گردیم و بر آیین خود باقی خواهیم ماند.ابوبكر گفت: هر چه می خواهی بپرس. یا امیر المومنین این مرد راهب از ابتدا به آرامی و متانت سخن می گفت و در لابلای سخنانش مكث های طولانی داشت. با شنیدن این حرف، دوباره نگاهی به مسلمانان داخل مسجد انداخت و بعد از یك مكث طولانی گفت:

-        من سوالات خود را به شرطی از شما می پرسم كه من و همراهانم از برندگی شمشیرهای  تو و یارانت در امان باشیم و هر سوالی كردیم خونمان محترم شمرده شود.

-        تو در امان هستی، هر چه می خواهی بپرس. راهب نفس عمیقی كشید و سوالی را پرسید كه در زمان حیات پیامبر یك دیر نشین یهودی از رسول خدا پرسیده بود؛ گفت:

-        مرا از سه چیز آگاه كن. آنچه خدا ندارد. آنچه در نزد خدا نیست. آنچه خدا به آن علم ندارد. ابوبكر از سوال مرد راهب جا خورد. به ناگاه دستانش دچار لرزشی محسوس شد. پاسخی برای سوال راهب نداشت. یا امیر المومنین به داد اسلام برسید، هیچیك از اطرافیان ابوبكر پاسخی برای این سوال نداشتند. راهب وقتی دید هیچكس پاسخگوی او نیست؛ مودبانه گفت: شما مردان بزرگی هستید اما نتوانستید جوابی به من بدهید.  سپس برخاست كه از مسجد خارج شود كه من به سرعت آمدم تا شما را خبردار كنم و هنگامی كه از مسجد خارج می شدم دیدم كه ناگهان ابو بكر بر آشفت و فریاد زد:  ای دشمن خدا! اگر با تو عهد نبسته بودم؛ زمین را از خون تو و همراهانت رنگین می كردم.

امیر المومنین از جا برخاست؛ ردایی بر دوش انداخت و به سرعت در حالیكه حسنین او را همراهی می كردند با سلمان عازم مسجد شد.

هنوز راهب و همراهانش از مسجد بیرون نرفته بودند، كه قامت امیرالمومنین در آستانه ی در مسجد ظاهر شد. مردم با دیدن آن حضرت با صدای بلند تكبیر گفتند و دور آن حضرت جمع شدند. ابوبكر به مرد راهب گفت: هر سوالی داری از این مرد بپرس.

راهب نگاهی به امام كرد و گفت:

-         مرد جوان نام تو چیست؟

-        نام من در كتاب یهودیان " الیا " نزد نصاری " ایلیا " نزد پدرم  "علی " و مادرم من را  "حیدر" نامید.

-        تو با پیامبرت چه نسبتی داری؟

-        برادر و پسرعمو و داماد او هستم.

رنگ از چهره ی راهب پرید. نگاهی به همراهانش كرد و آهسته زمزمه كرد: به خدای عیسی سوگند این همان كسی است كه دنبال او هستیم.

-        مرا از سه چیز آگاه كن. آنچه خدا ندارد. آنچه در نزد خدا نیست. آنچه خدا به آن علم ندارد....

ادامه دارد...


برگرفته از جلد سوم کتاب از کعبه تا بهشت

نوشته ی: آقای داود صفرزاده









ابو طالب از زبان آسمانیان


مثال ابو طالب همانند داستان اصحاب کهف است

که ایمان خود را پنهان و شرک را آشکار نمودند

و خدا پاداششان را دو چندان کرد .

امام صادق علیه السلام


ایمان ابو طالب :

مردی به امام رضا علیه السلام عرض کرد من در اسلام ابوطالب دچار تردید شده ام امام رضا علیه السلام فرمود:

 

بدان اگر معتقد به ایمان ابو طالب نباشی سرانجامت آتش است.

باب نجات :

داود رقی گوید : به کسی پول قرض دادم بعد پشیمان شدم ترسیدم در پرداخت  پول من تاخیر کند خدمت امام صادق علیه السلام رفتم . دل نگرانی خود را برای آن حضرت بیان کردم . امام علیه السلام فرمودند:

 

وقتی از مکه عبور می کنی به نیابت از عبدالمطلب یک دور طواف کن دو رکعت  نماز  بخوان

بعد به نیابت از  ابو طالب و بعد به نیابت از عبدالله - پدر پیامبر –  و بعد آمنه  مادر  پیامبر

و بعد فاطمه بنت اسد – مادر امیرالمومنین- از جانب هر یک طواف کن و دو رکعت نماز بخوان

سپس از خدا بخواه که مالت را به تو برگرداند.

یه مکه رفتم هر چه امام گفته بود با حوصله انجام دادم کارم تمام شد از باب الصفا خارج شدم ناگهان بدهکارم را دیدم که آنجا ایستاده تا من را دید گفت : بیا پیش من تا پولت را پرداخت کنم .

خاطره ای شیرین :

مدتی بود در مکه باران نباریده بود بی آبی مردم را از پا در آورد خشکسالی بی داد می کرد مردم دچار سختی فراوانی شدند . جناب عبدالمطلب از فرزندش ابو طالب خواست قنداقه ی پیامبر را که کودکی شیر خواره بود بردارد و در کنار کعبه خدا را به صاحب قنداقه قسم دهد تا بر مردم رحم کند و باران رحمت خود را از آنان دریغ نکند .

ابو طالب قنداقه را بر سر دست گرفت و عازم مسجد الحرام شد کنار کعبه قنداقه  را به سوی آسمان بر سر دست بلند کرد  :

پروردگارا به حق این کودک بارانی فراوان بر ما ببار .

ابو طالب چند بار این کار را تکرار کرد .  ابتدا نسیمی وزید بعد باد تندی به حرکت درآمد کم کم لکه های ابر در آسمان مکه ظاهر شد ابر ها یک پارچه شد نم نم باران صورت ابو طالب را نوازش کرد  سپس چنان بارانی آمد که مانند آن را مکه به یاد نداشت. بی درنگ ابو طالب قصیده ای سرود از ابتدا تا آخر در وصف برادرزاده اش محمد صلی الله علیه و آله .

این قصیده معروف به قصیده ی لامیه ی ابو طالب است . شاید یکی از زیباترین ابیات آن قصیده ایت بیت باشد :

و ابیض یستسقی الغمام بوجهه                           ثمال الیتمامی عصمه الارامل

رو سپیدی که ابر از چهره ی او آب می طلبد                    فریاد رس یتیمان و پناه بیوه زنان

 

آری ابو طالب به خوبی بزرگ مردی است که محمد صلی الله علیه و آله را به خوبی می شناخت حتی آن زمان که طفلی شیرخوار بود .

سالها از این ماجرا گذشت پیامبر مبعوث به رسالت شد  ابو طالب از دنیا رفت مسلمانان به مدینه هجرت کردند .مدتی بود مدینه و مناطق اطراف ان به شدت دچار بی آبی شد باغات مدینه در معرض خشکی قرار گرفت مردم به حضرت محمد صلی الله علیه و آله متوسل شدند رسول مهربان خدا وارد مسجد شد بر فراز منبر رفت مردم همگی در مسجد گرد او حلقه زدند ان حضرت خطبه ای زیبا خواندند و دست به دعا بلند کردند و از درگاه خداوند طلب آب کردند . دعای فرستاده ی خدا تمام شده  نشده باران به شدت آغاز شد .

لبخندی دل نشین بر لبهای پیامبر نشست سپیدی دندانهای پیامبر آشکار شد سپس فرمودند:

خدا ابو طالب را خیر دهد . اگر زنده بود چشمانش روشنی می یافت . کیست که شعری از او برایمان

بخواند.

مردم یکدیگر را نگاه کردند امیرالمومنین از جا برخاست و ابیاتی از قصیده ی لامیه ی پدر بزرگوار خود را خواند.

آن روز که او از دنیا رفت پیامبر از شدت ناراحتی و غصه مدتها از خانه خارج نشد مرگ او همزمان شد با وفات حضرت خدیجه سلام الله علیها و آن سال را عام الحزن نامیدند.

پیامبر با اندوه  و درد کنار جنازه ی عموی خود حاضر شد و در حالیکه آن را مشایعت می کرد به یاد روزهایی افتاد که همواره از سرپرستی دلسوزانه ی  ابو طالب برخوردار بود .او برایش  پدری دلسوز   یاوری باوفا   پشتیبانی پیکار جو مومنی استوار  و تنها یادگار پدران و اجدادش و پدر وصی اش برادرش دامادش و دست پرورده اش یعنی علی بن ابیطالب پیامبر به یک باره همه ی این ها را از دست داد و درد خود را در جمله ای خلاصه کرد :

ای عمو در یتیمی سرپرستم بودی  و در کودکی مربی ام  و در بزرگی یاورم

خداوند تو را از جانب من بهترین پاداشها عطا فرماید.

اتمام سخن در این باب پایان کلام است و گرنه  پایانی برای فضایل آل ابو طالب نمی توان تصور کرد.


کتاب از کعبه تا بهشت، جلد اوّل؛ داود صفرزاده











( کل صفحات : 6 )    1   2   3   4   5   6   
درباره وبلاگ


» ضمن عرض سلام و خیر مقدم به دوستان گرامی و عزیز خوش آمدید.
امیدوارم از وبلاگ بنده نهایت استفاده و لذت را ببرید و از اون بیشتر بازدید و نظر بدید.
نظرات شما دوستان عزیز برای بنده واقعا با ارزش است.
☃*:..با تشکر‎..:*☃

مدیر وبلاگ : ❀حـامـد عـقـیـلـی❀
صفحات جانبی
نظرسنجی
با عرض ادب و احترام سلام علیکم...خدا قوت به تمام کاربران گرامی و عزیز✍ رضایت شما کاربران گرامی از برنامه ها ، شعرها و دیگر مطالب وبسایت در چه حدی است؟✍






آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
فرم تماس
نام و نام خانوادگی
آدرس ایمیل
امکانات دیگر
filesell
کلیه حقوق این وبلاگ برای ❀⁂✍...نور آل محمد(عج)...⁂❀ محفوظ است